Untitled

neyse, bu ilk 'olmayışı' da değil zaten...

Hem yalnızlık canımı yakıyor hem də çevremde insanların olması. Hem dışarı çıkmak istiyorum hem evde kalmak. Hem savaşmak istiyorum hem her şeyi boş vermek.

İzmir ve Ege kanıtladılar ki; birini sevmek için elini tutmana ya da gözlerinin içine bakmana gerek yok. Sadece ruhunun ona aşina olması yeterli. Bu, bir insanın sahip olabileceği en büyük umuttur✨

Ama ne oldu?

Daha bayram bile gelmeden gittin...

Öyle bir gittin ki, beni kendinden bile daha yalnız bıraktın. Sen gittiğinde gözlerim açıldı ve anladım: Yalnız olan sen değildin, asıl yalnız olan bendim. Çaresiz olan bendim. Giderken her şeyi beraberinde götürdün...

Olabilirdi ama izin vermedin. Ben ki hiç kimsenin varlığını ya da yokluğunu umursamazken, sadece seni önemsedim. Mesaj attığında 'Eyvah, şimdi cevap vermezsem gider ve saatlerce vakti olmaz, yazmaz' diyerek herkesi görmezden gelirdim. Ama hayır, vaktin vardı; sadece ben senin için değerli değildim ve bunu çok geç fark ettim.

Keşke her şey bambaşka olsaydı. Beni bu yalnızlıktan çekip çıkaracak kişi sensin sanmıştım ama beni çok daha ağır bir yalnızlığa terk eden yine sen oldun. Umarım yolun senin kadar güzel olur, ey benim olmayanım:)

İşte yalnızlık budur; herkes bir aradayken senin sadece onları izlemendir. Herkesin konuşacak birisi varken ya da herkes birbiriyle şakalaşırken, senin sadece telefonunla ilgilenmek zorunda kalmandır. Çünkü onlar birliktedir, sense sadece telefonuna bakarsın.

Evet, yalnızlık tam da budur... Seni öldüren o yalnızlık, ama hala hayatta olduğun için kimse seni gömmez.