espressoaquarius

yaşlanmışsın gözün görmüyor,

merhaba bugün kirpiklerim tozlu şekilde uyandım,odamdan uçuşan toz taneceklerini, güneşin getirdiği yeni bir gün diye gülümsedim ve iyi ki diyerek kendimi mutlu ettim ve biraz da şükür ettikten sonra kalkıp,perdemi biraz araladım ve gözlerimin gördüğüne mi inanmalıydım yoksa, arkasına saklanan psikolojik tranvasına mı.. aslında her ikisi de bunu haketmiyordu,yerine gelen hafif esintiye karışmış çiçek kokusu,penceremin önünde ki arada uğrayan kelebekler..

bugün insanların kalbine yenik düştüğü insan olduklarını unuttuğu hatta insan kostümlü birer robot olduğunu düşünüyorum,belki de robotlar da pilleri yettiği kadar insan görünümlü olanlardan daha insanı olabilirler,bundan eminim..

günaydın Ukrayna,gunaydin kiev,diye bağırmak isterdim penceremden.. 

dün,bugün için kurduğum hayalinin kahvaltısı yerine,hayatta ne kadar kalabilirim diye düşünmeye başladım,kaç gün aç kalacağım.

kaç hafta susuz kalacağım,bu kadar korkunç karanlığın arkasında saklanıp nasıl aydınlığa çıkabileceğim bilmiyorum..

bilmiyorum ki,

Veronika baksana şu güle hadi bu şehvetli bahçemizde kasvetli duran beyaz güle baksana durma orada..

evet bu kokuu sanki beni doğumdan sonra ki anne kokusunu hatırlattı biliyormusun..

biliyorum veronika, çünkü aldığın her nefesin zorluğunda,gecenin en büyük sessizliğinde ki, olağanüstü sessiz çığlıklarında da ben vardım,üzücü,acı..

çünkü ben senin ruhunum..

dudaklarında ki dokunuş içimi ürpertir o ufacık papatya ruhlu sevgin.