kalbim tanıdığım en içten mezar

dudaklarımın tamamladığı tek cümle dudaklarından geçiyordu sevgilim.

ben zaten tek başıma halledebiliyordum, beni beraber halledebileceğimize inandırıp yalnız bırakan sendin.

martıların gözlerinden dinledim. istanbul'un boğazı yanmış dün gece. yıldızlar şahitlik etmiş, güya suçlu benmişim. oysa can, yemin olsun yanağımdan süzülen denize, ben bu şehre yüreğimi içirmedim. göklerden hicran yağdı, istanbullu bir geceydi. yere düşen her damlanın yüreğinde sen vardın. ismin dudaklarımda idamlık bilmeceydi. yalansa kahrolayım, sen istanbul kokardın.

şöyle şuramdan bir şeyleri söküp atmak istiyorum. şöyle şuramdan bir şeyleri söküp atsam ve kurtulsam keşke.

sevgili rodya, senin hakkında bi' şey falan bildiğim yokmuş. seni hiç tanımamışım, özür dilerim.

biz bu çağın fiyakalı kaybedenleriyiz.

dağ gibi büyüdü içimdekiler. sonra bana kar oldu, altında ezildim.

Gönül sana meyil verdi de, akıl çoktan hicrete vardı güzelim.

Mâşukun hicranı, gönlümde ebedî bi' yangın.

Bana ait değilsin, bana dairsin.

Uykuyla dinlenemeyecek kadar yorgunum.

Sağlamından delirdik

Bezdim yemin ediyorum

ağzı pamuk şeker olan kadınlar görmüşsün. bizim buralardaki kadınların içi katran dolu, nefret kusup kan tükürüyoruz.

bir kırık hüzün bu, soluksuz coğrafyamda bağrımı delen.