"Dinle. Minel, sarılmadın bile bana. Seven insan sarılmaz mı?"

"Şu anda, sana güzel bir söz söyleyebilmek için, on bin kitap okumuş olmayı isterdim," dedi: "Gene de az gelişmiş bir cümle söylemeden içim rahat etmeyecek: seni tanıdığıma çok sevindim kendi çapımda."

Beni anlamanı isterdim. Bunca hengamenin içinde seni kalbimin en hasarsız yerinde saklamaya çalıştığımı gör isterdim.

"Paşam, dört Türk kadını, ihtiyar moruk profesörü kurtardılar. İnkılaplar hedefine varmıştır."

O bana "Seni seviyorum" dedi ama Orhan Veli dedi ki: "Sen benim için daima tek varolan seysin. Dikkat et, en çok demiyorum, tek diyorum. Senden başka hiçbir şeyim yok. Hiçbir şeyim olmasını da istemiyorum."

Sana sarılmak bütün iklimlere kavuşmaktır şimdi.

Diyor ki Sabahattin Ali: "Ellerimden öptü, ellerimden. Avuç içlerimden öptü. Unutabilir misin şimdi? Ben ölsem unutamam."

Seni müjdeyeleyen leyleklerin yol haritasını sikeyim

Beni herkes sevdaya asi sanır; oysa, aşk beni nerde görse tanır. Hasret tanır. Zulüm tanır. Ölüm tanır. Yüzüm, yüzümden utanır.

Fakat, Allah kahretsin, insan anlatmak istiyor albayım; böyle budalaca bir özleme kapılıyor. Bir yandan da konuşmak istemiyor. Tıpkı oyunlardaki gibi çelişik duyguların altında eziliyor.

Şehrime gel sevgili. Yarın çık gel. Bırak her şeyi, bir bekleyenim var de, gel. Gel ki, bu şehir adımlarınla anlamlansın. Gel ki, bu şehir nefretim olmaktan çıksın. Gel ki, nefes alayım. Gel.

Ne olmuştu da, "Seninle dünyanın her yerine gelirim." diyen Müzeyyen, durduğu yerde çekip gitmelere başlamıştı.

Şair senden vazgeçtim demek istememiş, şöyle bitirmiş yazısını: "Merhamet bilmeyen kalbinden öpüyorum. Benim seninle olan savaşım bitti, gözlerin istediğine gülebilir."