Mâşukun hicranı, gönlümde ebedî bi' yangın.

sözlerim virâne, sen o virânenin gül kokan avlususun.

Seni, ömrümün son hecesiymiş gibi söyleyeceğim. Sesim titrerse bil ki sevgim ağır geldi nefesime.

Hisar, senin yüreğinde hala ilkbahar var. Üstüne karlar yağsa da, sen güneşi içinde taşıyorsun. Seninle hiç tanışmadım ama biri içimde sürekli seninle konuşuyor. Seni hiç görmedim ama satır aralarında varlığını hissediyorum. Belki de bazı insanlar görünmeden de insanın kalbine dokunurmuş. Dünya biraz senin gibi olsaydı, kimse üşümezdi.

Dağınık aklımda bile sana ayrılmış düzenli bi' köşe var.

Senden öteye bir yol varsa da olmasın, bilmeyeyim, istemiyorum.

Bendeki cehennemi sen var ettin, buna rağmen seni içeriye almaya korkuyorum çünkü cehenneme ait olamayacak kadar güzelsin.

Titriyor ellerim. Soğukla değil, hatıraların dokusuyla.

Kalbim, üst üste işlenmiş cinayetlerin tutanak defteri gibi.

Anne, kafamın içinden çıkamıyorum. Kapı yok, pencere yok.

Hâlâ senin nefesini çalan her dudak, lanetle yanmalı; ben ise senin nefesini duymadığım her an yanıyorum zaten.

İnsan bazen kendine bile yabancı hissediyor. Ben bugün kendime uğrayamadım mesela.

Her yükü taşırım, her fırtınayı atlatırım; ama içimdeki odalar hâlâ dar, bir türlü penceresi denize açılan bir ev olmuyor kalbim.