neden?

bu gök bomboş ha kavgada ha aşkta)

göğe baktım yerli yerinde,

haydutlar dalavereciler yerli yerinde

vurguncular hayınlar vurdumduymazlar öyle.

iyi dedim içim rahatladı

düzen bozulmamış dedim sevindim,

tenhaca bir bölgede şehre girdim

(ben herkese varım

başka türlü olmuyor inanmayın)

bakın bu şehri ben kurdum ben büyüttüm ama sevemedim

(ekmek vardı tereyağı vardı söylemiştim önemlidir,

utanılacak bir şey yoktu, kime anlatmalıyım)

ben sevemezsem sevmek kimselerin elinden gelemez

bizi tutkulara çağırdı otobüse, sosise, buzdolabına,

telefona, sinemalara, radyolara, bir sürü kancık sevdalara,

sürü sürü mutsuz alışkanlıklara,

yalana dolana, itliklere, keten elbiselere.

(sonra karısı öldü o çocuğun

yalnızdı güçsüzdü herkesler gibiydi,

kirlendi kötülendi sarhoşladı pis karılara dadandı.

anladık onu ölenden başkası kurtaramaz,

ölen de kurtarmamıştı)

bak ben seni nereden kurtaracağım şaşacaksın

şimdi bu taşları biz çektik değil mi ocaklardan

bu asfaltı biz döktük biz onardık değil mi

bu yapıları on iki kat yapmak bizim aklımızdı,

biz kurduk istersek umursamayız ya

(abluka burada başlıyor çünkü)

ekmek yiyelim tereyağı yiyelim çocuk büyütelim,

sen beraber yatacağımız yatakları hazırla,

umudum, ışığım, anlamımdın; şimdi sadece sabaha karşı içime oturup uyutmayan sızısın. kahkahalarımızı da kavgalarımızı da, şiirlerini de küfürlerini de düşünsem, artık sadece bitmek bilmeyen bir sızısın.

Benim çiçekçi ablalarla kavgam seninle o ilk oturduğumuz gün başladı. Seni sevmek umuttu, seni sevmek köhne mahallenin boyasız bir evinde yıllardır solmayan çiçekli balkondu, seni sevmek bütün gün denizde çırpındıktan sonra yatakta bacağına vuran dalga hisleriyle uyunan çocukluk uykusuydu.

Biz seninle ayrı yataklarda uyuduk hep, biz seninle aynı güneşe uyanamadık – gecenin bir yarısı uyanılan kâbuslardan birbirimize sarılarak kurtulamadık. Benim uykuyla savaşım kendi elimi kendi yüzüme koyup hayalini kuruşumla başladı.

Oysa yalan değil, sen güldükçe rengârenk çiçekler açtı göğsümde, gülüşün kurtuluştu – gülüşün paramparça olduktan sonra sonunda bir yolunu bulup yeniden bütün oluştu. Sen güldükçe çeliştik şairlerle, sen güldükçe kuşlar uçuyordu ve yine de hayat uzundu, upuzundu. Kırıklarımdan öptün, kusurlarımdan öptün, benim bile varlığını unuttuğum duygularıma uzanıp öptün – ben bunu onlara nasıl anlatırım, tuttun boynumdan öptün. Benim tanrıyla savaşım beni öptüğün için ikimizi yakacağını anladığımda başladı. Sen beni böyle sevdikten sonra sevişmenin ne günahı vardı, sen beni böyle sevdikten sonra sanki cehenneme bile katlanılırdı.

Benim otobüs terminalleri ile savaşım sen bu şehirden gittikten sonra başladı. Biz seninle kaç defa tozlu camların arkasından el salladık birbirimize, sen kaç defa yüzünü ayaza döndün ağladığın belli olmasın diye. Aramızda kim bilir kaç kilometre, kaç meridyen, kaç yalnız ağlanan gece, kaç sigara vardı – kaç parçam eksikti sen yanımda yokken ve kim bilir kaç gün vardı seni yeniden görmeme. Biz seninle aynı şarkıya kaç defa iç çektik aramızda dağlar, yıllar, yollar varken ve beni sana sımsıkı sarılı görenler bilmem olmuş mu iken.

Aldım özlemini bir çocuk gibi büyüttüm; üşüdüm de çok, aldım kirpiklerini üzerime örttüm, ağladım da çok, ama bütün o insan kalabalığının arasında ben en çok senin yüzünü düşündüm. Düştüm de çok, ellerini düşündüm; o sesler kafamın içinde yankılanıp dururken ben senin bana “hep yanımda kal” deyişini düşündüm. Düştüğüm kuyulardan çıkmak için toprağı eşeleyip dururken, şunu da atlatırsam benimle nasıl gurur duyacağını düşündüm, en çok da üzüldüğün zaman nasıl dudak büktüğünü düşündüm.

Benim şu sol tarafımı paramparça eden acılarla savaşım sen gittiğin gün başladı. Oysa yalan değil, hiç bitmeyecek gibiydi; yalan değil, evimizi de düşledim, bahçemizi de, isimler buldum doğmayacak çocuklarıma. Oysa yalan değil, sen her gittiğinde yanında bir parça götürdün; önce o bahçedeki çiçekleri, sonra bir bir evin tuğlalarını söktün, ne zaman dönmeye başladığını bilmediğimiz şu yıldızlı göklerden yıldızları da güneşi de aldın yanında götürdün.

içimde uzun monologlar kurguluyorum olursa diye soran

hep aynı sona varıp, hep aynı yerden vuran

hep aynı hikaye, kırık buruk ve unutulmuş

içimde bir şeyler kayıp, bir kayıp, biri içimi tam ortadan delip geçmiş

içimin tam ortasında bir boşluk var, bir boşluk, tam sana göre oyulmuş

içimde ölü kelebekler, sen ellerimi tuttukça lambalara çarpıp duran

              sen yanımda yokken ellerimi koyacak yer bulamıyorum

çoğunlukla da susuyorum, anlatamıyorum 

çoğunlukla şiirler okuyorum ortağı bulunsun diye bu duyguların 

kalabalıklar ortasındayken en bol kahkahalı konuşmalarının

verdiğin sözler var birkaç yüz kilometre öteye astığın

dudakların var, dudakların, tam ortasına alnımın bastırdığın

başka yüzlere baktıkça yüzünü unutmaktan korkuyorum

               sen üzülünce dudağını büküyorsun bir çocuk masumluğuyla

               sen üzülünce ne yapacağımı şaşırıyorum

 yumurta kabuğundan mutluluklar yaratıyorum olursa diye hâlimi soran

hep aynı, hep hiç, hiçbir noktasına ulaşamıyorum umurlarının

içimde koskaca bir yalnızlık var, bir yalnızlık, gidişlerinden hatıra kalan

ortalıkta kalıyor bütün parçalarım, kırıldıkça kırılıyorum

en orta yerlerimden kırıldım, daha da kırılırım diyorum

çoğunlukla susuyorum, sabrediyorum 

çoğunlukla şiirler yazıyorum ortağı ol diye bütün kırılmalarımın

               başkalarıyla tanıştıkça ilk tanıştığımız günü unutmaktan korkuyorum

bak yalnızlık o kadar da kötü değil, tek kalınca gözlerimi kapatıyorum

bırak kalabalıklar konuşsun, ben yüzünü düşünüyorum

tarihin ortanca çocukları tam ortasındayken varoluşsal sancıların 

senin bana bir bakışın var, bir bakışın

neredeyse her gün eve dönerken o şarkıyı mırıldandım; her gün duvarın fotoğrafını çekmeyi düşündüm, ama hep bir bahanem vardı, hep boş verip ertesi güne, onun ertesisine, onun da ertesisine bıraktım.

birkaç haftadır o yolu kullanmıyordum ama dün orada indiğimde gördüm, boyamışlar duvarı; o sözler kırmızı boyanın altında silinip gitmiş.

diyeceğim o ki, hiçbir şey bıraktığınız gibi kalmıyor. bir boya şarkınızın sözlerini siler, bir ayrılık anılarınızı siler, bir başkası sevdiğinin ruhundan seni siler. 

diyeceğim o ki, hiçbir şey sonsuza kadar yerli yerinde durmuyor.