kendim olmama izin vermediler bende kendimden tiksinir oldum.aslında ben hep kendim olmayı hayal ettim.

ne yaptığımı bilmiyorum.saatlerce uyumak bir işe yaramıyorum.uyumayı bile beceremiyorum.denemek istiyorum,denemekten kaçıyorum.korkuyorum.kuşları,karıncaları,böcekleri kıskandığım için kendimden utanıyorum,onların ne suçu var ki?yaradandan hayranlık ve öfkeyle uzaklaşıyorum.göğü renkten renge bürürken beni neden kendimle sınıyor?bomboş hissediyorum.bazen kendimde bir yoz tanesinin zerresi kadar bile değerim olmaya biliyor.kendim için hiç bir şey yapmak istemiyorum.ben kendimi istemiyorum.yedi yaşındada kendimden nefret ediyordum on yedi yaşındada.aynaya baktığımda gördüğümden tiksiniyorum.öyle çirkinde biri değilim ama tiksiniyorum işte.kendim olmayı oldu bitti istemiyorum.yine yedi yaşımdada kendimden uzaklardaydım şimdi yine uzaklardayım.kendimi hiç kabullenemedim.zamanında uzamasını istediğim saçları keser oldum.çoğu insan bilmez saçlarının yağmurda ıslanmasının özgürlük olduğunu.sırf bu yüzden bile nefret ediyorum saçlarımdan.hiç bir zaman istediğim gibi şekillendiremediğim bu saçlardan nefret ediyorum,bana özgür olmadığımı hatırlatıyorlar.sırf bu yüzden böcekler bile benden daha şanslıymış gibi geliyor.neyse.yüce yaradan,bana bir özür borçlusun beni geç çocukluğuma bir özür borçlusun.

kendim olmanın,günahıyla boğuluyorum.

zihnimdeki tüm sözcükler ölüme secde ediyor.benliğim gibi.

kendimde savruluyorum.kendime çarpıyorum bu ansızın kafamı pencerenin sivri kısmına vurmuşum gibi hissettiriyor,acısı geçmeden tekrar tekrar vuruyorum.arada bir uğultular eşlik ediyor.kendimden kaçmaya çalışıyorum, pek beceremesemde.yaklaşık on bir yıl boyuncu bunu becermiştim ama şimdi zorlanıyorum.ne yazdıgımı ne konuştuğumu bilmiyorum.kendimden bahımsız olarak bir şeyler yapıyorum,bir şeyler düşünüyorum.bu bana öldüğümü hissettiğim rüyayı hatırlatıyor.neyse.ve bi de şu sıralar bolca saçmalıyorum.bolca kopuyorum.yaşamaktan koptukça kopuyorum ama hâlâ zorlanaraktanda olsa nefes alabiliyorum.neyse,sus.