iz.

sanırım yirmi altıyı sevmeye başlayabilirim, yirmi üçün aynısı olacağını aralıktan beri tekrarlıyorum, biliyorum. ki, sâhiden de öyle. hep anlattığım bir kale var, gri bayrak demiştim savaşlarımda. yıktığım kalenin kolonları hiç sağlam değilmiş biliyor musun? ben de bugün öğrendim, bugün fark ettim. temel kazmışım farkında olmadan o kaleye. bazen gözyaşları enkazın temizlenme sürecine eş değermiş. bugün anladım bunu. temelini elbet atacağım ama sağlam olacak bu kez, dimdik duracak ve yıkılmayacak. salıncakta bileklerim yine morardı, gülümsedim sadece. b’a’in bilmediğim bir şarkısı varmış, onu dinledim salıncaktayken. bugün bir kavgam dinmiş gibi, bir yükten kurtulmuşum, bir süre sadece soluk molasında kalmalıymışım gibi hissediyorum. güneş hanım fark etmese de bugün sanırım bana çok dokundu. zihnimin içine yani. yine de çok konuştum, gerekli gereksiz çok şey anlattım, bir noktada saçma bulmuş olabilir mi? bilmiyorum ama umarım o kadar da değildir. camdan kafesten çıktım bugün ilk kez. birkaç yalan, bana bu kadar iyi hissettirmemeliydi belki de ama hissettiriyor, her ânına iyi ki dediğim bir gündü. deniz kızı, uçmayı öğrenmişti sanki. Milan, Elina ve diğerleri zihnimde artık daha geniş bir yerde. çok güzel bir evrenleri var ama sanırım ben yaşayamazdım orada. olsun, ben yazacağım ve onlar yaşayacak. fırın diye bir hikayem vardı, onuncu sınıfta yazdığım, onu buldum bugün, buruk bir tebessüm ettirdi. yazarlık derslerinden kalma pdf'lerimi buldum, oldukça mutlu etti, güzeldi işte. buruk tebessümler, güzel hatıralarla dolu birkaç geçmişe dönüş yaşadım.

asıl konuşmak istediğim, konu kaysa da o kalenin inşaatıydı. bir ağustos bugün, dönüm noktalarımdan biri olan aya girdik. bence şu anki aklım, zihnim, her şey o zamanların bir telafisi. hayat yin-yang gibi sonuçta. kötüsü olduğu kadar iyisi de var ve bence burası o kadar iyi yanını kaçırıyor ki. biliyorum, ben de pek mutlu şeyler yazan biri değilim. ânı yaşamayı seçiyorum ben. lâkin o karanlık estetiğinde kullanan insanları da seviyorum çok. bu kadar uzun yazmayı pek sevmem ama uzattıkça uzatasım var bugün, susmayacağım ben de.

yirmi üçte yaşanan bazı şeyler beni burada dibin de dibine giden o karanlık bloglardan birine çevirmişti. yirmi dört ve yirmi beş telafi zamanıydı, bir insana yaşama sebebim demek, hem o insanın seni baltayla onlarca yerinden kesip, kırıp kanatması, hem de acı çekerken yaşadığını sanmakmış. ben bu kez kendime tutunarak kendimle savaşıyorum. üzgünüm, bu savaşlar hâlâ dinmedi. ama azalıyor biliyor musun? bilmiyorum azalıyor yalnızca ve bu iyi hissettiriyor. bakış açısı çok garip bir şey, saniyede değişebiliyor. salıncaktayken fark ettim bunu da. ben salıncakları çok seviyorum. özgürlük ne bilmiyorum ama çok güzel. kendi başına bir şeyler yapabilmek sonuçları kötü de olsa o yolda yürüyebilmek, uçurumdan atlarken uçmayı öğrenmek, kafesten kaçmak çok güzel. âhunun zehrinden kurtulduğumu hissediyorum, yaşama sebebiyken, olmasa da olur oldu artık. insanların sesini biraz kıstım bugün, şarkılara, değer verdiğim insanlara, hayata biraz daha kulak verdim. görmediğim başka bir yüzü daha varmış biliyor musun? ben bu yazıyı nasıl sonlandıracağım bilmiyorum. devam edelim biraz daha. bizim için.