-

Yaşamak ne? Bazen savaşmak; savaşta olmak ve çaba harcamak. Çıktığın yolda neyi istediğini bilmek ama istediğin şeye tutunacak gücü bulamamak bazen. Bazense sadece beslenmek, üstünü örtmek, kendine şefkat göstermek, kendine yetmeye çalışmak... Olduğu kadar bir şeyler yapmaya devam etmek; olduğu kadarın seni kurtarmasını umut ederek ve asla yeterli gelmeyeceğini bilerek.

Bazı fikirler seni nereye götürürse götürsün, sonunda netleşmezler; gittiğinle kalırsın, şanslıysan da gördüğünle.

Her şeyi bırakıp duymaya çalıştığım, belki de hep duyduğum bir ses bu. Duymazdan gelemeyeceğim kadar tanıdık, beni gülümsetmeye yetecek kadar içten. Duyduklarımın düşünmeye değer şeyler olmayacağını bilsem dahi o sese kulak vermeyi istememin ve aslına bakarsam gerçekten işitmeyi sevdiğim bir ses olduğunu göz önünde bulundurmamın nesi kötü? Asıl mesele sesin sahibiyken kendimi sese odaklamaya çalıştığım anların boşa olduğunu söyleyebilir miyim? Öyle bir ses ki işitmekte zorlandığım, aklımda yer eden.

Temeli sağlam olmayan bir şey bu. Eksikliği giderilemeyen ve günden güne eksilten bir ben kendini. Çözüm aramıyorum, eksiliyorum. Muhtaçlığımın giderilemeyeceğini biliyorum. Kendime kızıyorum ve sonuçlara götürmeyen her yola düşman kesiliyorum. Sonra bir şekilde gidiyorum.

Takılıp kaldığım zamanlara dönüş yapıp yeniliyorum tüm umutlarıma. Tekrar tekrar geriye dönüp yine en başından başlıyorum. Oysa sonu vardı. Sonu görmüş ve kaçmıştım. Kaçmaya çalışırken çok kez takılıp düşmüş kendimi dışarıya zor atabilmiştim ama sonunda kaçmıştım. Özgürlüğe kavuşmanın sevincini yaşayacağıma yabancısı olduğum zaman dilimlerinde buldum kendimi. Süreklilik gösteren haller beni yok etti. Şimdi varmaya çalıştığım herhangi bir yer yok, zaten sondayım ya da yuvarlanıyorum geçmiş zamanın yokuşundan.

Bir sürü gereksiz eleştiride bulunup sonuna "tabii beni ilgilendirmez" ekleyerek başımdan savurmak istiyorum. Çünkü görmezden gelmeye çalışırken çok zorlanıyorum.

Üzgünüm, içim daha fazla buruk, yalnızım ve tam üç saattir koltuğa uzanmış dolu dolu gözlerle tavana bakıyorum, hayal kırıklığı üzerine hayal kırıklığı.

Az önce birini çok özledim gibi oldu, sonra geçti. Özlemek olsa geçmezdi değil mi? Hadi yine iyiyim.

Bazı şeyleri dile getirmek daha fazla dağılmasından başka hiçbir işe yaramıyor. Bırak dağınık kalsın.

Ardında bıraktığı tek şeyin bir çift ayakkabı oluşu gitmekte ne kadar kararlı olduğunu gösteriyordu adamın, döndürmeye çalışmadılar.

Size güzel şeylerden bahsetmek istiyorum ama benim baktığım gibi bakamayacağınız ve anlamayacağınız için vazgeçiyorum, güzel şeyleri kirletmemek gerek.

Zamanın büyüsüne kapıldığı için acı çeken, aydınlık bekleyen insanların arasında kendini unutmuştu.

Sadece anlamını bildiğiniz bir kelimeyi defalarca kullanınca o anlamla bütünleşmiş olmuyorsunuz.