Een vis van glas

licht kwam de dood voor het vliegje zwart als een schone lei dat jij vermoordde met een wit blad

had je me gewenkt ik was je gevolgd

zo zou het in een film gaan in het echte leven keerde jij je om en liep weg

op de tweesprong van mijn drempel besloot ik niet te blijven kijken naar je rug die kleiner en kleiner werd

ik trok me in mijn huis terug en boetseerde je rug nu sta je op mijn kast je kan nooit meer weg

mijn hart is niet van steen het breekt niet maar scheurt wanneer iets waaraan het gehecht was zich losrukt ach ja het doet wel even pijn maar het zachte weefsel heelt steeds sneller wie goed kijkt ziet de breuklijnen wel een fijnmazig web van littekenweefsel ik leg een pleister op de wonde en wacht rustig op een volgende wee

©Fatima Ualgasi

de maan kijkt toe terwijl de zon zich langzaam laat zakken in een poel van goud de wolken die ze droeg heeft ze van zich af laten glijden grijze plukken suikerspin met toefjes roze waar haar laatste gloed nog op hen valt. hij vindt haar mooi maar wil haar niet ze is te warm kijk, zegt ze,   ik koel al af voor jou ze speurt in zijn ogen die blijven koud

©Fatima Ualgasi

tijd reist in cirkels met de wijzers mee altijd vooruit nooit terug denderende wielen trekken diepe voren in een eindeloze baan hier waren we toch al denk je ik herken dit punt maar er is geen tijd om daarbij stil te staan je moet verder de zon achterna die voor je ogen onherroepelijk achter de horizon schuift dan volg je de maan maar verder en verder de nacht in er is geen hier en nu alleen vooruit

©Fatima Ualgasi

dauwblauwe ochtendlucht barst uiteen in een merellied zwarte parel in een schelp van licht die ik vandaag als eerste vond en in de grage ogen van mijn geliefde giet straks in de nacht wanneer terug de fonkelkoude stilte heerst

©Fatima Ualgasi

twee helften samen zo vind je ze niet vaak een holle belofte maar toch bijna een parel

©Fatima Ualgasi

er was een licht aan de hemel maar het ging weg zoals het kwam was daar plots en dan niet meer ik wou het met je delen maar jij ging weg zoals dat licht was jij en dan niet meer

©Fatima Ualgasi

https://nl.wikipedia.org/wiki/Komeet_Hale-Bopp

ze kijken ernstig mijn vier ouders samen en toch niet enkel verbonden door de richting van hun blik kijken zij vooruit naar het kind dat nog niet is ik achterom naar een man van papier en horen zeggen mijn vader en toch niet

©Fatima Ualgasi

in zijn armen geborgen mijn ogen dicht een donderslag bij heldere hemel ik ben getrouwd en dat blijft zo fluisterde hij het werd nacht mijn ogen gingen open

ik heb een mes een mes met een punt een punt die scherp is gescherpt aan een steen de steen op mijn hart mijn hart dat brak onder het gewicht het gewicht van de wereld een wereld die hard is maakt van mijn hart een steen een steen met scherpe kanten scherp als een punt een punt gezet door een mes het mes dat ik heb

©Fatima Ualgasi

toen de nacht viel bleek de maan slechts één streep breed haastig getrokken onder iets dat niet zo duidelijk af was dat het zonder kon het is een komma zei jij maak er nu geen punt van

de vuurtoren wijst een pad aan tussen rozenstruiken ik ga op de geur af zwaar en zoet als een hand die je wenkt achter een bocht valt aan mijn voeten de wereld open een groene kom van twee reuzenhanden waarboven de lucht trilt en dan uit het niets plots de geur van tomatenplanten

©Fatima Ualgasi

in de verte lost de zee op in de nacht een vuurtoren wijst de weg uit een venster klinkt het adagio honderden krekels strijken neer klinkers glanzen nog even op in het maanlicht voor ze verdwijnen

©Fatima Ualgasi

mijn man zei geef je over aan de handen die je voeten in goede banen leiden niets kan mislopen zolang je maar volgt vooruit zonder omkijken Gods engelen achterna

straf ging de zonde voor we liepen in hun spoor van vernieling de grens tussen goed en kwaad op onze hielen het schroeien van gerechtigheid in de rug

zo heet dat ik moest weten ik keek om en zag niets

©Fatima Ualgasi

water kiest steeds de gemakkelijkste weg om een steen heen of eronder erover of erdoorheen druppel na druppel uitgesleten als door vele voeten platgetreden het spoor van de druppel die een andere weg koos is moeilijker te lezen zijn verhaal liet geen diepe indruk na

geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht het jouwe wel viel onverwacht zwaar op mijn schouder een tel en dan verder wat telt zijn de letters de kleine op mijn huid waar je vingers ja het is fijn zo zijn alle grenzen tot hier en niet ga asjeblief verder