#overspel

ik geef je ruimte, zei je met je armen tegen

de muur gestrekt met mij in het midden

ik geef je ruimte, ga maar waar je heen wilt,

zei je toen je me tegen de muur aan duwde

doe dan, riep je toen ik weg wilde kruipen

we komen hier samen uit, riep je, ik probeerde

echt in mijn eentje uit je armen te vechten

je kunt dit niet alleen, fluisterde je in mijn oor en

ik voelde je adem op de donsharen in mijn nek

je hebt een wespennest

in dat hoofd van je

ze steken je langzaam lek

je lekt je zachtheid die ooit

zo zacht was dat de

zwelling niet opviel

je lekt gif en vergift alles

wat je aanraakt

je hebt een wespennest en

je bent ongedierte geworden

het lijkt niks uit te maken hoe

lang geleden het was

want ik lijd nog vandaag

en in plaats van wonden die helen

je had elk boek gelezen van

rosenboom of bernlef, elke

letter gevoeld en geweten

wat gedacht werd in die zin

maar in een andere zin was je

analfabeet, niet voelend wat

mijn letters voelden en niet

wetend of je mij in dat metrum

buiten zie ik sneeuw en dezelfde kou als

vorig jaar

en onze zielen drijven uit elkaar terwijl ze

zo beloofd hadden om nooit te smelten

buiten is het geen november meer

ik denk vaker aan jou dan ik toe zou willen geven en het blijft mij een raadsel wanneer mijn geest het begeeft en muren om mijn hart zal bouwen met aan alle kanten de uitkijktorens

vooral omdat ik jou erop betrapte dat je naar me keek toen ik niet keek en toen ik wel keek je pupillen niet groter werden, terwijl de mijne mijn lichaam opzogen

vooral omdat je me nooit vraagt naar alles wat ik niet zeggen wil en ik bang ben dat de rest gaat instorten