Dysrealizm Krytyczny

Tak. Samobójstwo, to ucieczka od problemów, które przerastają.

Ale depresja bardzo często dotyka ludzi młodych, nastolatków. Dzieci, wrzucone w świat dorosłych, niepotrafiące się w nim odnaleźć. To normalne że się boją.

Można powiedzieć że to selekcja naturalna, że jeśli nie potrafią dorosnąć to trudno, tak musi być.

Kiedy małe dziecko przestraszy się pomnika smoka, dobry rodzic podejdzie, poklepie groźnego potwora po głowie i pokaże, że strach da się pokonać.

Kiedy większe dziecko nie daje sobie rady w życiu, ktoś powinien podejść i powiedzieć "Nie bój się. Pomogę Ci to wszystko poukładać.".

Samobójstwo to strach ponad naturalną wolą życia.

Ale lęk da się przezwyciężyć. Potrzeba tylko czyjegoś prowadzenia. Wsparcia.

A może to nie tak? Może miałaś wybór. Może widząc z góry całe swoje przyszłe życie, wzloty i upadki, smutki i radości uśmiechnęłaś się i pomyślałaś

Spotkałam w życiu wielu ludzi nieszczęśliwych. Ludzi, którzy nie widzieli sensu swojej egzystencji. Których każdy dzień był taki sam. Którzy uciekali w nałogi lub po prostu wolne chwile spędzali patrząc w sufit, bo na nic więcej nie mieli już siły.

Zazwyczaj, po wysłuchaniu potoku słów i otarciu fali łez, pytałam

"...a co chciałbyś w życiu robić?.."

To co widziałam w odpowiedzi to najczęściej pustka w oczach zaskoczonego rozmówcy.

Ci ludzie pierwszy raz stawali przed tym pytaniem.

Pytaniem, które powinni zadać sobie sami.

I nie chodzi o to co chciałbyś robić za dwadzieścia, pięćdziesiąt lat.

Co chcesz robić teraz. Co wolałbyś robić zamiast tego co robisz w tym momencie.

na grób niesie dwa jajka

i płacze;

za nią "Kaczka-dziwaczka"

także płacze jak płaczka,

tylko inaczej.

Tu pewien krytyk rzekłby:

Plagiat. Ściągnięte z Brzechwy.

Przepraszam, czy za te parę "kawałków"

mam zaraz panu napisać "Księgi Narodu

i Pielgrzymstwa"?