#brzechwa

I śmierć zda się błahostką, gdy wiosna upaja.... Postaram się pociągnąć do połowy maja.

Umie­rać trze­ba z tak­tem. Ci, co in­nych ce­nią, Nie spra­wia­ją po­grze­bów zbyt póź­ną je­sie­nią. Ja nie chciał­bym, na przy­kład, by lu­dzie zmok­nię­ci Klę­li i uwła­cza­li mnie lub mej pa­mię­ci, By ka­tar czy też gry­pę ścią­ga­li na sie­bie Dla­te­go, że ba­wi­li na moim po­grze­bie. Umie­rać trze­ba z tak­tem. Wy­ma­ga ob­li­czeń Taka śmierć, żeby po­grzeb nie przy­padł na sty­czeń. Lub, po­wiedz­my, na luty, gdy mro­zy siar­czy­ste Mogą cał­kiem znie­chę­cić ża­łob­ną asy­stę. Ja nie chciał­bym, by lu­dzie, któ­rych śmierć ma wzru­szy, Mie­li z tego po­wo­du po­odm­ra­żać uszy. Wio­sna to co in­ne­go! Nie ma lep­szej pory, Aby umarł tak­tow­nie czło­wiek cięż­ko cho­ry. Na cmen­ta­rzu we­so­ło zie­le­nią się drze­wa, Żało­ba na wio­sen­nym wie­trze się roz­wie­wa, I śmierć zda się bła­host­ką, gdy wio­sna upa­ja... Po­sta­ram się po­cią­gnąc do po­ło­wy maja.