'Bende tutuklu kal' demedin !

Biliyorum bu benim sorunum . Ama senden önce böyle değildim . Bu sarmaşığı sen büyüttün içimde.Sanki bir yer,bir yurt edindim; daha bir güven içinde ayaklarım yere bastı. Bana her gelişinle bu sarmaşık biraz daha vahşileşti. Şimdi her yanımı sarmış durumda. Onun yeşilliğinde yaşıyorum; serin ve hüzünlü .

Dedim ya,payıma sürgünlük düştü. Hayatıma girişini düşünüyorum.Ve sonrasını..Şimdiyi..Sürgünlüğümü..

Sana yazmak,sana gelmek seninle konuşmak neden bu kadar zor bilmiyorum . Kaç zamandır sana yazmak istiyorum, İçimde deli taylar gibi koşuşan duyguları kelimelere yüklemeye çalıştığım herseferinde mahcubiyet sarıyor kalemimi; bir kaç cümleden sonra takati kesiliyor,elimden düşüyor . Ne ki,başka çare yok !

Sana gelmek,konuşmak da öyle ! Beni önüne katıp sana sürükleyen rüzgara uyduğumda,bir titreme tutuyor beni. ' Bu sefer sevinecek mi ? ' sürgünde geçirdiğim günleri sonlandıracak bir kaç cümle söyleyecek mi ? diyorum . Kapını işte bu sorularla aralıyorum her seferinde . Şaşıran birazda rahatsız olmuş bir yüzle çıkıyorsun karşıma . Konuşamıyorum,konuştuğum bir kaç kelime boğazımı yaralayarak çıkıyor . Vazgeçiyorum konuşmaktan'suskunluğum herşeyi anlatsın istiyorum' .

Bir sürgün yaşıyorum vesselam ..

Sensiz ama senli..

Onu hiç birzaman keşfedecek kadar yaşamadım . Onu tanısaydım kendimi aldatacak,bir hücreye hapsolacaktım. Bağımsızlığın mümkün olmadığını anlamıştım birkez.