Domtis'in Günlüğü

Uğultulu yaşam sürecinin son günlerini yaşayan ölü olarak sürdürdüğü hayatı terk etme vakti gelmişti. Bu diyarlardan artık bir göç yaşandı. Karlı dağların ardında saklandı ruhu. Sessizce, usulca terk edilmiş bir bedende geriye kalanlara acıydı bu durum. Derin bir sessizlik kalacaktı artık geriye, koca bir boşluk içinde sızlayacaktı yaralar. Uzun acı dolu günler bekliyordu artık herkesi. Tatlı bir tebessümün altında yatan özlemle dolu olacaktı artık insanlar. Geriye de sadece güzel geçen o zamanlar kalacaktı.

inan ki nasıl hissettiğimi bilmiyorum. kendime epey uzağım şu sıralar. gülmem gereken olaylara bazen buğulu gözlerle bakıyor, beni ağlatacak ne varsa gülerek geçiştiriyorum. bu böyle daha ne kadar devam edecek bilmiyorum. elbet geçer demekten de yoruldum artık. cümlelerimi yutkunarak sonlandırdıktan sonra düşüncelerimin arasında kaybolmaktan nefret ediyorum. çünkü düşünmekten de yoruldum. bir şeyler için çabalıyorum, yolunda gitmeyen ne varsa düzeltmeye çalışıyorum ama her şey sonunda bir hiç oluyor. çabam boşa gidiyor, hiçbir şey yolunda gitmiyor. ve içimdeki bu kötü his ne yapsam da geçmiyor. böyle nereye kadar devam edecek bilmiyorum ama bu his beni her dakika mahvediyor*

Eskiden çok konuşur, çok yazar, çok ağlar ve bir o kadar da gülerdim. Bugün aynaya baktığımda duvar gibi bir kadın görüyorum. Tepkisi yok, duyguları yok. Öyle ifadesiz bir şekilde duruyor. Anlatacak şeyim vardır elbet ama ben şimdi neyi, nasıl anlatayım? Böyle şeyler kolay anlatılmaz. Her şeyden önemlisi neden anlatayım? Çok güzel günler yaşadım. Onlarca iyi anı biriktirdim. Günlerce göz yaşımın dinmediği zamanlar da oldu elbet. Şimdi bakınca hepsi anlamsız geliyor. Her şey geçti. Her şey muhteşem bir hızla geçmeye devam ediyor. Biliyor musunuz hızlı olan her şeyden korkardım. Şimdi bu hız sadece yaklaşan ölümü anımsatıyor ve bunu düşünmek içimi huzurla dolduruyor. İyi ya da kötü herhangi bir an ve anı istemediğimi fark ettim. Sadece yok olup gitmek istiyorum. İçimde ölüme direnen bir yan var. Bunları bana yazdıran o direnen tarafım. Ne yaman çelişki. Silinip gitmek isteyen tarafım ile var olma çabasıyla tırnaklarını kanatırcasına bunları yazan tarafım savaş halinde gibi. Tüm olanları izleyen ben, sadece izliyorum. Öylesine yani. Herhangi bir taraf tutmuyorum. Bir beklentiye girmiyorum. Bu an da akıp geçecek. Bunu biliyorum. Vücudum uyumak istiyor. Direnmeyi bırakıyorum.

Charlie Chaplin seyircilerine bir şaka yapar ve herkes güler. Aynı şakayı tekrar yapar ve kimse gülmez. Sonrasında şu sözleri der “Aynı şakaya defalarca kez gülemiyorsanız neden aynı şey için defalarca kez ağlıyorsunuz? Unutmayın hiçbir şey kalıcı değildir, endişeleriniz bile…”

Hiçbir yere ait değilim, ruhum da özgür değil savruluyor sağa sola. İçimde bir gün bahar havası hakimken diğer gün sonbahar hissettiriyor kendini.