Psikolojide buna “içsel temsil” denir. Yani sen, kendine bazen ebeveynlerinin sesiyle konuşursun. Eleştirirken, suçlarken, bastırırken… Aslında sen değilsindir o; sana bir zamanlar kim nasıl baktıysa, o gözle bakarsın kendine.

Ve işin en hassas noktası şurası: Kendine bakarken hangi parçan aktifse, hayatını da o parça yönetir. Eğer içindeki çocukla şefkatle konuşan bir yetişkinsen, iyileşme başlar. Ama eğer hâlâ seni bastıran sesi taşıyorsan, kendini bile cezalandırabilirsin.

Bir insan psikolojik olarak iyileştiğini sanabilir mi ama gerçekte iyileşmemiş olabilir mi Ya da tam tersi Gerçekten iyileşmiş olduğu halde bunu fark etmeyip iyileştiğini kabul etmemesi mümkün mü bence insan bazen acıyı konfor alanı yapıyor çünkü tanıdık geliyor acıdaysan ne olacağını biliyorsun ama iyi olunca ne yapacağını bilmiyorsun O yüzden iyileşmektense bildiği yerde kalmayı seçiyor farkında olmadan

Peki gerçekten iyileşmek diye bir şey var mı bence hayır cünkü gerçekten iyileşmek insanların gözünde o sıradan normal hayata tekabul eder ve böyle olduğunda bir yerden sonra insan kendi kendine der ki tamam ben sorunlu olduğum zaman kotamı doldurdum artık sorunsuz olmalıyım ve böylelikle en küçük hatasında kendisini en küçük şeyi çok büyütür bu da yeni sorunlara yol açar belki bunu içinde yıllarca tutabilir ama en sonunda bu bir fiziksel veya psikolojik olarak vurabilir ki bu da etrafındakilerin dikkatini çektikçe içine kapanır ve asla düzelemeyeceğim kafasına girer o yüzden tamamen