Other Side

Ngayon, isasara ko na. Isasara ang lagusan sa mundong di akalaing napuntahan. Kung saan malaya ka sa lahat ng posibleng mangyari. Di alintana ang saya o panganib na hatid habang andoon.. Andoon sa lugar kung saan bihira ang nakakapasok.

Na tanging ang pintuang ito ang portal patungo sa mundong yun. Isasara, hindi dahil sira o may problema o may hindi magandang nangyari.

Isasara dahil gusto ko. Dahil pagod na ako. Dahil ayoko. Dahil ..

Kaya’t mahal. Patawad Dahil hindi ko muna bubuksan ang pintuang minsa'y nagbigay ng kakaibang pambihirang di maipaliwanag na karanasan. Sa tamang panahon ay magbubukas ito. At yayakapin ka sa pagpasok mo.

Anong araw naba ngayon? Hindi ko na matandaan kung kailan ang huling beses kitang nakita. Pero joke lang, tanda ko pa. Sana nga hindi ko nalang matandaan, sana makalimutan ko na. Sana ganun lang kadali gaya ng nagawa mo. Paano nga ba?

Paano nga ba gumising sa umaga na wala ka? Paano nga ba simulang ang araw ng walang tawag mula sayo? Paano nga ba mabuhay, hindi yung nabubuhay lang.

Sana nga masanay na ako. Dahil alam kong masaya kana nang wala ako.

Isang araw dumating ka Wala akong ideya Sa maaaring epekto mong dala Sa maaaring ingay o musika na maihahatid sa aking buhay Sa delubyo o paraiso na mapupuntahan sa iyong pagbisita.

Bisita, Kase hindi ko iniisip na magtatagal. Maraming umaalis na hindi nagtatagal pero saiyo, Saiyo umaasa ako dahil sinabi mo. At naniwala ako.

Naniwala ako sa posibilidad na mananatili ang isang tao Na hindi kailangan pilitin o itago Naniwala ako, dahil sinabi mo. Sinabi mong "Tayo lang at ikaw na ang gusto ko”

Niyakap kita, hinagkan, minahal. Naniwala sa mga pangakong kayang magpalipad ng papel na ibon. Nakikitang kasama ka sa pagtupad ng mga pangarap na binalak simula ng pagkabata. Na kasama ka na haharap sa dambana at sasabihing kasama ka sa hirap at ginhawa, sa lungkot at ligaya.

Naniwala, at nagtiwala. Kinain lahat ng pait ng kahapon, at nagtiwala na kayang patamisin ng asukal ang matapang na kape na pilit nilalabanan ang lahat ng pait na dumaan. Tinanggal ang pagdududa sa isipan at di na nangamba sa posbilidad na mawala nanaman ito, dahil ganun naman diba? Kapag ang saya ay umaapaw kapalit daw nito ay buhos ng luha pagkatapos?

Ngunit isang araw, pagkatapos ng mga araw na masasaya. Lumipas ang mga araw na napupuno ng tamis ay tila nanunumbalik ang pait. Pinilit patamisin ngunit pumapait. Pinilit ng pinilit ng pinilit. Tila naubos ang asukal na inipon mula sa ating pagmamahalan. Naubos hanggang sa wala ng magawa para manumbalik ang tamis.

Nagbago ang timpla, Nawala ang tamis, nawala ang sabik. Sinubukang ibalik ngunit nawala na ang timpla. Anong nangyari aking mahal? Nasaan ka? Anong bang kailangan kong gawin? Ang tamis na nawala ay nabibili ba sa tindahan? Sabihin mo sa akin pano manunumbalik ang tamis. Paano?

Nangako ka, nangakong kumapit lang at malalagpasan natin ito. Lalabanan natin ang pait namumuno sa tinimpla nating pagmamahalan. Na sabay nating ibabalik ang tamis na binuo at umaasang babalik sa dati nitong timpla. Na kumapit at maniwalang lahat ay malalampasan basta’t magkasama.

Ngunit nasaan kana? Nagulat ako, lumingon sa aking tabi ngunit wala kana. Hinanap ka, tinawag kita, sinigaw ang iyong pangalan. Ngunit wala ka na nga. Nagtataka. Nahihilo, nalilito, nabaliw.

Nabaliw sa tamis na nawala, pinilit kumuha ng tamis ngunit tanging sayo lang ang hinahanap ng sarili. Tila nabaliw sa tamis na binigay mo sa aking mundo. Tamis na ikaw lamang makakapag pabalik.

Hindi ko alam na pati ang salita ay nakakain. Kinain ang lahat ng pangakong matamis na binigkas. Naglaho ang tamis, na minsan nating masayang tinimpla na nakapagpalipad ng papel na ibon at nakapagpabuhay ng mundo. Naglaho ang pangakong ako lang at ikaw. Na tayo lang, at wala nang iba. Naglaho, naglaho ka.

Lumipad ako kasama ka ngunit iniwan na magisang lumulutang sa hangin. Ang pagbisita mo sa buhay ko ay parang hangin na naramdaman ngunit di nanatili. Bakit? Anong ginawa ko mahal para itapon ang lahat? Ang sabi mo ay lalaban hindi ba? Ngunit asaan ka?