Her şeye rağmen gözümün önünde güzel bir gelecek canlandırmaktan kendimi alamıyorum.

şu vazoyla benim tek farkım ne biliyor musun füsun? o yere düşerse kırılır, bense kırılınca yere düşüyorum. lütfen beni kaldırma artık, kırmayı bırak. ben gidebilmek istiyorum.

"Sessiz sessiz ağlar gibisin" dediği yerdeyim.

Sustuğum şeyler var, hiç konuşmadıklarım.. İçinde kaybolduğum şehirler ve içimde kaybolup giden insanlar var...

Yara bandımı söküp yaralarımla kaldım.

Biriyim ben... Deli biri, aptal biri, biraz yorgun ama ayakta kalmaya devam etmek zorunda olan biri. Çok değer veren ama verdiği değeri almayan biri. Seven  ama sevilmeyen biri. Pişman biri, her nefesinden sonra keşkelere boğulan biri.

Tuhaf değil, kötüyüm. Bazen olurum böyle. Ağlamak istiyorum. Çok aptalca Bir şey bu. Ama geçer.

‘‘Ellerin buz gibi, gözlerin dolu dolu ama ağlamıyorsun. İçinde bir şeyler kopmuş ama tanımayan görmez, göremez. Susuyorsun sadece, susunca bir şeyler geçecekmiş gibi. Bekliyorsun, bekledikçe eritiyor zaman seni. Bekledikçe yoruyor zaman seni ama sen hala susuyorsun. Sen bile duymuyorsun artık çığlıklarını.’‘

Durduk yere kendimi çok hüzünlü ve kırgın hissediyorum. Kim bilir hangi birikmiş olayların ruhuma yansıması bu.

Nedendir bilmem, her zaman direndim. Bir şeylerle savaştım. Kendimi savundum. Sanki içimde başka bir ben vardı. Bana "kendini bırakma." Diyordu.