E'

ben biliyorum, uzun yaşamayacağım. ve bu dünyadan affedemeden gideceğim.

kimse sessizliğini anlamayacak; kimse içinde kopan fırtınaları, omzunda eksik olan eli, buz tutmuş kalbini, gölgelerden saklanmak istediğini, yatağın altına süpürdüğün ağlama seslerini duymayacak. herkes, her zaman bekleyecek. ve seni çok sevdiğini iddia edecek bu insanlar, senin için ne kadar acı çektiklerinden bahsedecekler, aslında hep kafalarında kurdukları bambaşka bir seni beslemeye devam ederken. sana dans etmeyi sevdiren kişi olma ihtimalini sevecekler, senin içinde sakladığını düşündükleri kahkahayı dudaklarına ulaştırabilme ihtimalini. sende sevdikleri şey bile hep kendileriyle ilgili olacak. gülümseyemediğini fark ettiklerinde, dans edemediğinde ve ayaklarına bastığında ilk seni suçlayacaklar, sevilmeyi bilmediğinde zaten sevilmeyi hak etmediğini söyleyecekler ve sen onca zaman onları incitmemek için kendi kendini yaralarken onlar, bir gün seni terk edip giderken iki kez düşünmeyecekler. hep terk ettiler, her zaman terk edecekler. ama sen her zaman kötü olmaya devam edeceksin, bir gün bir başkası çıkacak ve seni ne kadar çok sevdiğini, diğerlerinden ne kadar da farklı olduğunu söyleyecek ve seni diğerlerine benzetmeye çalışırken öncekilerin yarım bıraktığı şeyi tamamlayacak, sen yok olacaksın ama onların hiç haberi olmayacak. seni bir çamur gibi işleyemediklerini fark ettiklerinde ellerini kirlettiğin için hesabını senden soracaklar. sen hiç sevilmemiş olacaksın, sevmenin ne demek olduğunu da hiçbir zaman anlamayacaksın.

sen hiç sevilmemiş olacaksın, sevmenin ne demek olduğunu da hiçbir zaman anlamayacaksın.

toparlayamıyorum hayatı.

Sürekli uyumam lazım yorgunluğu var üzerimde

Burası dünya, burada işler hep yarım kalır.

uğruna savaşılacak bir kadın değilmişim ben. bana çiçek de alınmaz. sadece bir çiçek konur mezarıma, o da bana kokmaz.

hiç aramıyorken bulduğumuz güzel şeylerin hissiyatı

dağınık bir ev düşün

o ev benim

hiçbir yerde değilim ama her yerden gitmek istiyorum.

o okyanusun şimdi durgun olması, benim o okyanusta harap olduğum gerçeğini değiştirmiyor.

aradan yıllar da geçse bazı şeyler bir sabahın 5'inde ağlatırmış. insan bunu ağlamadan öğrenemezmiş.

insanın ailesi kambur olunca, hayatı boyunca belini doğrultamıyor insan nermin.