beş dakika, yirmi yedi saniye. zaman durmuyor, sadece ben düşüyorum. ve düşerken fark ediyorum, insanın kendine çarpması da bir tür intihar.

bazı insanlar seni sevmez. sadece sende ölmek istemedikleri yerleri yaşatırlar. yanına gelirler, biraz dinlenirler, biraz kendilerini senden toplarlar. sonra iyileştiklerini sanıp giderler. geride yine sen kalırsın. eksik. sessiz. kendi içine devrilmiş bir bina gibi.

fil kadar acın var, kuş kadar canınla.

düşüncelerimi yutmayı öğrendim. çünkü bazı kelimeler dışarı çıkarsa dünyayı zehirler.

bir ev düşün; yıllardır terk edilmiş, perdeleri güneşte sararmış, mutfağında çatal bıçaklar hâlâ masada ama kimse geri dönmemiş. işte ben o evim. içimdeki herkes çoktan gitmiş.

oysa ben uzun zamandır hiçbir yarına ait hissetmiyorum kendimi.

düşüncelerim karanlıkta büyüyen kökler gibi birbirine dolanıyor, hangisinin başlangıç olduğunu seçemiyorum artık.

cesedini ciğerlerimin en dibine gömdüm.

dilimin verdiği sözden kafamın haberi yok.

içimi esir alan bir ur.

bir zamanlar içimde bir ev vardı, şimdi duvarlar bile beni tanımıyor.