insan çocukluğu kadarmış neslihan. çocukluğunda bakıldığı sevildiği kadar, çocukluğunda yediği içtiği kadarmış. sonrasında ne yaparsan yap yama gibi kalıyor.

beklentilerim beni bitirdi

cam çerçeve indirmelik hisler yokluyor

inişlerim ve çıkamayışlarım

balkon, müzik, çay ve ihtimali bile olmayan şeyler

o kadar beceremedim ki yaşamayı

fakat bi tane eleman bi tane bi uykusuz var uyuyamıyor geceleri

yine tokat gibi yüzüme çarptı kalabalıklar içinde yapayalnız oluşum

bir misafirliğe gitsem bana temiz bir yatak yapsalar her şeyi, adımı bile unutsam uyusam..

yaşamayı benimseyemiyorum

geçmişin öfkesi, geleceğin belirsizliklerle dolu kaygısı arasında sıkışıp kaldım

çocukluğu kaos ortamında geçen kişilerin mirası aşırı uyarılmış sinir sistemidir.

uykuyla aram bozuk

sinir ve öfkeden ölünse çoktan ölmüştüm

bazı duygular bugüne ait değil

kendimi bir balkondan aşağı daha rahat bırakabilirim, bir insana bırakmaktansa