CODZIENNY BLOG

            Podróż zaczynamy od Skierniewic. Tam spędzamy dwa deszczowe dni w oczekiwaniu na samolot z Modlina.  Na lotnisku ważymy raz dwudziesty , czy nasze bagaże ważą tyle ile powinny, ochrona sprawdza czy nie jesteśmy czasem terrorystami  i lecimy.    

                                                                            Anglia

            Leżę sobie na łóżku, wokół mnie same białe ściany, jednak to nie jest psychiatryk, a pokój w Nottingham. Postanowiliśmy ruszyć do miasta Robin Hood'a , żeby móc kupić  ciuchy czy gadżety na które nie byłoby nas stać po standardowej wypłacie w Polsce.           Zarejestrowaliśmy się w kilku agencjach, pozostało nam czekanie , aż któryś Anglik z nietuzinkową urodą zadzwoni i zaproponuje nam zmywak czy  fabrykę, w których będziemy mogli pokazać swoje jakże wysokie zdolności interpersonalne. Podczas jednej z rozmów o pracę dostaliśmy do rozwiązania test matematyczny, pierwszy raz od czasów podstawówki  pomyślałem ,że jednak mogę zostać Pitagorasem.

                                  http://imgur.com/jGAiFAG

         zdjęcie jest zbyt duże, dlatego wrzucam link (test )

                                                                                                                                                         Kulturka

                                                                                Póki co jest piątek , więc nie ma co marzyć. Wszyscy do końca weekendu siedzą w pubach i rozmyślają, czy francuska defensywa pierwszy raz wytrzyma natarcie Niemców dłużej niż 90 minut. Przyzwyczajony do chamstwa i buractwa , ciężko mi przeskoczyć do tak wysokiej kultury , oswoić z tym. Nawet w autobusach witasz się oraz żegnasz z kierowcą.

                                         Dwie dychy na karku

          Jest to cytat z książki "W obronie syna" William'a Landay'ego. Pewnie myślicie dlaczego go udostępniam. Otóż sam myślę nad tym i stwierdzam, że owa treść ma to coś, na skutek czego gęsia skórka gości moje ciało niczym ręce Jacksona w bokserkach pięciolatka. Kończąc ten frapujący... z dupy wzięty wstęp ,chciałbym się pochwalić, iż pomogłem dzisiaj żulowi otworzyć piwo.

          Kolejne dni pracy-kolejne tortury. Po prostu niegodziwa robota, z której wychodzę zmęczony psychicznie. To tak jakbym musiał rozmawiać ze schizofrenikiem w głębokiej depresji, jakkolwiek to brzmi. Nie chce poruszać tego tematu, bo uświadamiam sobie fakt, że do końca następnego tygodnia muszę wstawać o 6:30, aby móc doświadczać tej "przyjemności" Ostatnie dni przed świętem bodajże Matki Boskiej czułem się jak Scotfield ,odliczający czas do ucieczki. BUUM! Nagle jestem na dworcu w Warszawie Zachodniej, mam około czterdziestu minut do przesiadki. Oczywiście ten czas wypełniają w należyty sposób ludzie z rodzinnego miasta, którzy częstują "chlebem i solą". Sama podróż to nic więcej jak walka z ludźmi o skrawek podłogi, żeby móc wyprostować choć na chwilę nogę.

                                       Home, sweet home

          To naprawdę miłe uczucie zjeść obiad przygotowany przez najlepszego kucharza-moją mamę. Porozmawialiśmy dłuższą chwilę, żeby po paru godzinach stwierdzić, iż sen jest dla słabych. Tak więc chwilę później stałem przed znajomymi drzwiami, które otworzyła mi zielono-niebieskooka postać. 

Wieczorem ruszyliśmy na Jamajkę, wszyscy dają się ponieść imprezie , a ja przy okazji nadrabiam czas spędzony w Skierniewicach i gadam ze wszystkimi o niczym jak w Rozmowach w Toku..

                                Piątek, piąteczek, piątunio!

           Niewyspani uderzamy na koncert Araba, poprzedzając to małym beforem. Ku mojemu zaskoczeniu zamieniliśmy parę słów z naszym polskim Marleyem, delektując się później darami matki natury przy jego paru kawałkach. After po imprezie porównywalny do Kac Wawy, miał być hit, wyszła lipa. Po wszystkim Maniek zawozi nas w kierunku domu, sam wracając do tej umieralni, a ja wraz z moją lubą pijemy herbatę ze względu na małe przeziębienie, oglądamy film i cieszymy się sobą do rana.

           Jakby nie patrzeć ostatni dzień spędzam w lesie na urodzinach Didka , uzupełniając niedobór chmielu w organizmie- sto lat! Budzę się o dziwo niewyspany.. po nocnych rozmowach z Kamilą ( to ta od tych oczu, tak :D). Nie jestem w stanie funkcjonować- jednak pokazuje mi ona pewnie tricki, które stawiają.. na nogi. Powrót pociągiem to katorga, na szczęście udaje mi się odsypiać pobyt w Wałbrzychu. Kiedy dojeżdżam odbiera mnie Eryk opowiadający kilka ciekawych historyjek, które miały miejsce podczas mojej nieobecności. Nie ma to tamto!  Odliczam znowu dni do powrotu, a raczej wypadu do Boszkowa ze znajomymi na ostatnie chwile sierpnia. BANG!

             Minął miesiąc odkąd siedzę w Skierniewicach, a raczej za biurkiem ze słuchawką przy uchu. Wszystko troszeczkę się skomplikowało i pokrzyżowało mi plany, jak to mówi Sokół: "życiowy parkiet bywa śliski".

              Pochłonęła mnie monotonia "wspaniałych wakacji". Od poniedziałku do piątku umawiam spotkania z ludźmi pokroju wrednej baby od matmy czy polskiego, przy okazji czytając kolejną książkę. Nie mam nawet do kogo otworzyć gęby, obok siedzą stare panny, które uwierzyłyby  na słowo, że w Wałbrzychu mamy smoki.. Co drugi dzień chodzę na maszynownie , przynajmniej tutaj mogę zniwelować wszystkie nerwy, a i ludzie są OK. Dopiero w weekend idzie się zrelaksować obok nowych znajomych ,wypić kilka piw. Może lekko żałosne, ale dopiero teraz uświadomiłem sobie jak ważne są studia i nauka. Gdybym miał pracować do 67 roku życia w takiej robocie, wybrałbym rolę rumuńskiego rycerza uzależnionego od kleju..  HAJS MUSI SIĘ ZGADZAĆ.  Są też momenty kiedy mam ochotę wstać, spakować rzeczy i wrócić do domu,  kiedy tęsknota za moją zołzą mnie po prostu przerasta, jednak wiem, że nie mogę. Spinam wtedy dupę i mówię gówniany tekst w stylu " już niewiele zostało, będzie bajerka".                    

            Reasumując jest chujowo, ale stabilnie. Miasto jak miasto , pełne przypadkowych ludzi niczym Pikej. Mimo wszystko znajduję pozytywne aspekty, ciesze się, że po pracy spędzamy rodzinnie czas , tj. spacery z Majorem, piwkowanie nad zalewem , czy różne tripy takie jak mecz Zawiszy z Widzewem.  Bla Bla Blaaaa..

Cytując Bonusa BGC , pozdro 600! :D

                                          Widzew-Zawisza

               Tak wygląda pracownik miesiąca! ;D

        Powinienem przedstawić się i powiedzieć więcej o sobie, ale stwierdzam, że sami poznacie mnie z czasem. No to co? Lecimy z tematem.

        Zacznę od weekendu, który spędziłem jak zwykle, czyli przy dużej dawce pozytywnej energii. Kiedy wyczekiwany piątek w końcu nastąpił, a ja wróciłem z roboty- ruszyliśmy w kierunku marketu, aby obkupić się na grilla. Zaprosiliśmy ponad setkę osób na naszą nową miejscówkę przy lesie. Pogoda nie zachwycała, ale mimo wszystko mogliśmy ujrzeć blisko czterdziestu ludzi. Piwko, ognisko, przyjaciele- czego chcieć więcej? Kiedy impreza była bliska zakończenia, a ja stoczyłem „walkę” ze Szmajsonem, ruszyliśmy na Tesco, przez które mam obrzydzenie do tanich win.. Sobota to konflikt z kacem i zwichniętą kostką. Koło godziny czternastej wpadł Maniek z chłopakami, obraliśmy cel- galeria. Po małych zakupach , trafiliśmy do klubu Dziewiątka, gdzie solenizant postawił wszystkim piwo- ledwo je wypiłem po wspomnianej wyżej eskapadzie. W późniejszych godzinach cała załoga szukała mocniejszych wrażeń, ale ja odpuściłem sobie, miałem inny plan- zrobić prezent. Niestety wyszła moja słaba mobilizacja, bo zacząłem oglądać film „Patologia”, po którym zwyczajnie usnąłem.. Cała sytuacja zmusiła mnie do wcześniejszego wstania, aby dokończyć ów podarunek. Zamiast siedzieć i czekać na niedzielny rosół, poszedłem na długi spacer. Dowiedziałem się jak wygląda życie we Francji-zawsze coś.