Buluttan Kadın

ben, biraz yalnızım. belki istenmeyecek kadar, belki önemsenmeyecek kadar. kim bilir, belki değersizlikten.

“O kadar kırılmışsın ki, pek çok şeyi olduğundan farklı görüyorsun…”

Birine çok fazla şey anlattığını fark ettiğin an gelen o kişiyi ortadan kaldırma isteği.

Bana değer vermeyene içimde sevgi varsa bile bunu göstermemeyi öğrendiğimden beri daha mutluyum.“Yalnız kalırım ama değersiz hissettirenle kalmam” diyerek öğrenmiştim merak eden varsa

Sabrın sonu selamet derler de benimkinin sonu masa sandalye devirmeli bir sinir krizi olacak gibi.

defalarca neşter vurulan, sonra geçti deyip sarılan, ama hala kanayan yara bende.

İnsanın ben ne yapıyorum dediği bir yer var ya hani, kendi değerini anladığı ve bu olanları hak etmediğini anladığı yer. İşte oradan aldığın her karar seni daha mutlu biri yapıyor. Bencilce hatta kırıcı olsa bile sadece kendini düşünüyorsun. Çünkü zamanında kimse seni düşünmedi.

Siz insanı gösterdiği bir güzel davranıştan, attığı bir adımdan soğutur pişman edersiniz.

Ben onun avucunda kalandım, yalnız kaldığında sığınacağı limandım. Kim giderse gitsin geriye kalanıydım.

Ben annemle yatarken onun nefes alma ritmine uyup, aynı anda nefes alıp verdiğim günleri özledim.

İnsanları her şey yolundayken tanıyamazsınız insanları bütün dünya size cephe almışken takındıkları tutumla çok iyi tanırsınız

Sevmek zaman ayırmaktır, zamanınızı kime ayırdığınıza ve kimleri bu yüzden kaçırdığınıza dikkat edin.