Altay Sözlük

ne yaparsan yap yaranamamak en çok yaralayan şeymiş.

yükselen alçalan sesler eşliğinde, uçurumun eşiğinde. zaman kavramına yenik düşmüş, son kullanma tarihi anımsatıcısı. tam karşında. bağırma, yanarsın. konuşma, yanarsın. susma, yanarsın. ne eksik ne fazla. ama çok fazla. yanmak değil, düşmek değil, yenilmek değil. herkesin bedelini ödemek, en çok kendi yanlışının bedelini ödemek, bir şekilde bedel ödemek. altı ay mıydı yoksa bir sene mi hatırlamadığın ama o kafanı eğdiğin o gün. sevdiğin herkesin adını son kez söylediği o gün. duymanın dayanılmaz ağırlığını taşıyamayan van gogh’un kulağını kestiği o gün. yanarken donmanın, donarken yanmanın mümkün olduğu çember. hep aynı çemberin etrafında dönüyorum yalın ayak. kafanı kaldırmak istemenin dayanılmaz hafifliği, karşında yemyeşil bir orman, arkanda kan kırmızısı bir orman. tam ortasında kendimi hep bir jilet kesiği sanmışım. jilet benmişim. sende fanisin. yaklaş.

dünyadan kaçış yollarını arıyordum, aynı koridoru günde üç kez baştan sona yürüyordum, kahvenin yarısını içmeyi hep unutuyordum, yetişmemem gereken her yere vaktinden çok önce gidiyordum, cümleleri yarıda kesiyordum, zaman kavramına sıkışıp kalmış kitapların her gün tozunu alıyordum. hiç bitmeyecek gibiydi ama hiç başlamamıştı. gitmezsem canı sıkılır diye düşündüğüm o bankın üzerinde artık tadını bilmeyerek içtiğim sigarayı yaktım. kafamda bir müzik çalıyordu, dans etmeyi bilmiyordum. önüme bir kitap koydun. göz ucuyla baktığımda o kitabı hiç okumayacağımı ama kitaplığımda hep benimle kalacağını biliyordum. bana bir kitap değil mektuplarımı saklayabileceğim bir kaçış verdin. kimsenin önüne tesadüfen düşmeyeceği bir kaçış. senin bile haberin yoktu, beni kurtardın. hiçbir şey değişmedi. dünya aynı, koridor aynı, kahve aynı, yetişmemem gereken yerler aynı, cümleler aynı, zaman aynı. ama beni kurtardın. farklı şehirlerde, farklı masalarda, her defasında farklı şekilde anını paylaştım. adını hiç söylemedim. çünkü aynı zihnin askısıyız. dar bir koridorda, çarpışmanın dayanılmaz tutkusu, buradan sağ çıkamazsam bile seni istediğim gibi sevmiş olurum.

dünyadan kaçış yollarını arıyordum, aynı koridoru günde üç kez baştan sona yürüyordum, kahvenin yarısını içmeyi hep unutuyordum, yetişmemem gereken her yere vaktinden çok önce gidiyordum, cümleleri yarıda kesiyordum, zaman kavramına sıkışıp kalmış kitapların her gün tozunu alıyordum. hiç bitmeyecek gibiydi ama hiç başlamamıştı. gitmezsem canı sıkılır diye düşündüğüm o bankın üzerinde artık tadını bilmeyerek içtiğim sigarayı yaktım. kafamda bir müzik çalıyordu, dans etmeyi bilmiyordum. önüme bir kitap koydun. göz ucuyla baktığımda o kitabı hiç okumayacağımı ama kitaplığımda hep benimle kalacağını biliyordum. bana bir kitap değil mektuplarımı saklayabileceğim bir kaçış verdin. kimsenin önüne tesadüfen düşmeyeceği bir kaçış. senin bile haberin yoktu, beni kurtardın. hiçbir şey değişmedi. dünya aynı, koridor aynı, kahve aynı, yetişmemem gereken yerler aynı, cümleler aynı, zaman aynı. ama beni kurtardın. farklı şehirlerde, farklı masalarda, her defasında farklı şekilde anını paylaştım. adını hiç söylemedim. çünkü aynı zihnin askısıyız. dar bir koridorda, çarpışmanın dayanılmaz tutkusu, buradan sağ çıkamazsam bile seni istediğim gibi sevmiş olurum.

“yanımda hiç yoksun ama bir çocuk parkında otururken boğazımda düğümlenen hıçkırığa senin ismini verdim.”

Sanki yeniden gidiyorsun, öyle sıcak ki göğsüm.

misal veriyorum her gece ağlıyormuşsun.bilincini kaybettiğin krizlerin oluyormuş.ama gündüz olduğunda gece olacakları bile bile gülmek için çabalıyormuşsun.ama yine duvar.konuşabileceğin kimse yok.ben sana yalnızlık ne anlatamam zaten.kendimi anlatırım.