mert

Gerçekten suratsız değilim içimden samimi davranmak gelmiyor sadece.

Eskiden biri bana iyi ya da kötü bir şey söylediğinde onu ciddiye alırdım, yer edinirdi bende. Ya da bir sıkıntı olsa koşardım. Şimdi ilk önce hayatımın neresinde olduğuna bakıyorum, bana ne kattığına.

Cemil Meriç’in; “Sana kızmıyorum. Sen bu kadarsın, bilmeliydim.” dediği yerdeyim.

Sana bin türlü yanlışı yapıp asla suçunu kabul etmeyen kişinin senin sabrının taştığı noktada yaptığın ufacık bir hatayı cımbızla çekip oradan üstüne gelmesi.. Nefret ediyorum bu yüzsüz tavırlardan

insanlarla sohbet etme yeteneğimi kaybettim

Birilerini siz iyileştiremezsiniz, tek taraflı çabayla devranı döndüremezsiniz, her zaman koşan taraf siz olamazsınız, bir şey daha yapsanız ya da söyleseniz de değişmez. Bu işler öyle olmuyor, her şey insanın içinden geldiği kadar. Gayret yoksa önemi de yoktur, çok basit.

“Demem o ki, kimseye gereğinden fazla anlam yüklemeyin. Unutulmayacak anı, silinmeyecek insan yok. Kimse için kendinizden ödün vermeyin. Vazgeçilmez olan sizsiniz bir başkası değil, önce kendinize değer verin kişiler gelip geçicidir, siz hep kendinizle berabersiniz.”

Sabah insana huzur veren deniz gece ürkütür bakınca gerçek işte öyle.

acım tıpkı organlarımı kemiren bir yaratık gibi hala canlı. ölmeyecek. ölmeyi reddediyor.

her ne kadar dünya çekilmez olsa da aşk diye bir şeyin olduğunu sandığımız için biz bunu görmezden gelmekteyiz.

Özür dilerim ama umarım kalbini çok kırarlar.

Herkes kendine yakışanı yapar kimseye şaşırmıyorum artık hayret etme özelliğimi kaybettim.