True Blue

Ang PDAF o Priority Development Assistance Fund ay isang pondong nakalaan para sa mga pangangailangan na hindi natutugon ng mga departamento. Ito ay ginagamit base sa desisyon ng mga kongresista. Sinasabi nilang ito ay isang pondo na ang layunin ay para sa specific projects o mga proyekto na hindi natutugunan ng mga departamento na ang lokal na pamahalaan lang ang nakakapansin. Ang pork barrel naman ay ang paraan sa pag distribute ng PDAF.

Maganda ang layunin ng PDAF, inaamin ko iyon. Pero ano ba ang problema ng ganitong sistema? Ang hindi pag au-audit ng pera na kung saan ito nagagamit ang isa sa dahilan kung bakit naging kwestyonable ang ganitong pondo dahil may malaking posibilidad na magagamit ito sa korapsyon. Saan ba talaga napupunta ang mga pondong ito? Di natin eto matrace dahil wala namang nag-aaudit ng mga trans-aksyon sa kung saan napupunta ang mga binigay na na pera, at kung meroon man, maliit na porsyento lang ang gumagawa nito.

Malaking pera rin ang nakalaan sa PDAF o Pork Barrel. Sa ganito kalaking halaga, marami nang magagawa ito para mapagaan ang ating mga buhay, marami na itong magagawa para ma improve ang ibang mga sektor ng lipunan. Maari na itong makapag improve sa kalidad ng edukasyon sa ating bansa o kahit ma improve man lang ang healthcare ng Pilipinas.

Bilang isang kabataang Pilipino, hindi pa man ako nagbabayad ng buwanang tax sa BIR, ay ipinapahayag ko ang aking saloobin ukol sa ganitong sistema. I-abolish ang PDAF at irealign eto sa social services ng Pilipinas upang mas marami ang makakabenefit at para makatulong sa lahat. 

HIndi lang ang pag-abolish at pagrealign ng PDAF ang gusto kong magyari. Ipasa na natin ang FOI para sa transparency at para matrace natin ang pinupuntahan ng ating pera. Sa gayon, magiging kampante tayo na mababawasan ang korapsyon sa bansa.

Hulyo 28 ng ako'y unang pumunta sa Comelec upang magparehistro sa darating na eleksyon para sa Sangguniang Kabataan. Excited ako. Alas syete ng umaga ay nandoon na ako para pumila. Di ko pinansin ang haba ng pila dahil pursigido akong makaboto.

Naghintay ako hanggang alas 4 ng hapon nung araw na iyon upang makapagrehistro lamang ngunit nadismaya ako sa aking mga nakita. Maaga pa kami doon upang makapagparehistro lamang ngunit marami kaming nakitang mga taong dinadala lamang sa harapan, pinapa-insert. Ang sabi nila, meron daw kasi silang kilala. Ah ganun na pala ang usad ng pagparehistro ngayun? Dapat may kilala?

Nakita ko rin kung gaano naimpluwensiyahan ang iba kong mga kakilala sa takbo ng pulitika. Ang dati kong kakilala na nahalal na SK Councilor noon ay present sa registration. Isa pala sila sa nagpapainsert ng mga taga barangay namin sa pila. At ang kapalit? Ipapakilala ka nila sa kanilang pinapatakbo para sa SK. Hindi lang 'yan, may libreng snacks pa. Morning at afternoon snacks, kumpleto. May libreng lunch pa. At alam niyo na kung ano ang kapalit. Pakilala na naman sa kanilang kandidato.

Noon, pinangarap kong maging isang model, kahit isang simpleng model lang ng damit, o kaya ng magagarang gamit. Akala ko imposible ko yung marating. Wala pala talagang imposible sa mundo. Hindi nabalewala ang aking paghihirap. Naging isang bench model ako (kahit sa edit lang ng mga lower years namin) hahaha at least narealize ko na wag nalang. Ang sagwa tignan hahaha :D