Marso 17, 2022

Happy New Year, Happy Valentine’s at Happy Women’s Month. Hahaha

Gurl kalian pa iyong huli kong hanash sa blog na itey jusko knee waze I’m back back back again! At sa ilang buwan na nakaligtaan kong magsulat dito, siyempre the ang dami nang nangyari.

So iyon welcome sa trilogy series ng aking buhay pag-ibig hahaha

Book 1: Kennedy

Nabanggit ko na sa huling blog ko na iyong unang taong nagustuhan ko ay nakilala ko sa Sitio San Roque. Balak ko na sanang maghapag sa kanya noong Nobyembre 30, 2021 but guess wut Mimi may biglang pag-DM siya noong Oktubre 29, 12:55 ng madaling-araw.

Ang sabi niya, “Mars, pansin ko na napapadalas ang pag-message mo na di related sa gawain. Gusto ko lang malaman kung bakit?” Something like that, nonverbatim.

Teh, inabot ako ng more than 15 hours bago makasagot. Sakto pa nag ng araw na ito ay UP Pride Protest at kaarawan ni mama. Shookt si akla.

Sa pagkaalala ko, ito ang sinagot ko, “Out of the abundance of the heart, the mouth speaks. Gusto ko lang magbigay ng words of affirmation dahil natutuwa talaga ako sa mga artwork mo, sa propwork mo, sa pag-masslead mo, even sa presensya mop ag magkasama tayo sa mob. Sensya na kung hindi ko napapaabot ng personal dahil madalas, kailangan nang mag-disperse.”

Tapos ang nangyari pa, na-copy pasta ko iyong buong message ko na pina-check ko pa sa mga kasumz, as in nakalagay sa message na “Ito iyong gusto kong sabihin…” Teh literal na nauga ako.

At may pa-bible verse pa talaga.

Tapos, sumagot din siya nung hapon, pero binasa ko na lang siya isang araw pagkatapos. Ang tugon niya ay na-appreciate naman niya ang mga nasabi, maa-appreciate din niya kung dumaan sa proseso pero hindi siya interesado dahil busy sa gawain.

Ang nagging tugon ko pagkatapos ay magandang nanggaling sa kanya, at nakahanda naman na ako at kami na dumaan sa proseso pero dahil di nga naman siya interesado, hindi na naming itutuloy.

Tapos ayun, pasensya na raw. Mga apat iyon.

Sabi ko naman, “Sabi nga ni Carson Herrera, “Bakit mo kailangang mag-sorry, wala ka namang kasalanan?”

Hindi mo naman kasalanan na minahal kita. Ganon.

Huling mensahe ko sa kanya ay, “So sino iyong nang-spoil?”

Wala na siyang tugon.

At ipinagluksa ko ang aking sawing puso nang dumating ang undas.

November Scorpio season, dapang-dapa si gurl.

So ang original plan na maghapag ng November 30, nagpadala na lang din tayo ng personal na liham na kung saan ay nagpaabot din ako ng mga puna sa nangyari. Hindi ako resolved na bakit idinaan ang komunikasyon sa online kahit nagkikita naman kami sa mga pagkilos. Parang hindi naman niya pinagnilayan iyong ginawa niya. Ang pakiramdam ko ay na-menos ako bilang kasama.

Sa lumipas na panahon na nagkikita kami sa mga pagkilos at mga aktibidad, grabe na ang ilangan namin. Hindi ko siya kayang titigan ng diretso. Parang gusto kong magpalamon sa lupa. Isa siyang malaking trigger.

Nakaapekto talaga sa aking kalusugang mental ang nangyari. Na-trauma ako, gurl.

May sandalling panahon na bumuti-buti ang aking kalagayan, ngunit bumalik ang mga sakit noong patapos ang taon hanggang sa pagpasok ng 2022. An idle mind is the devil’s workshop, ika nga.

Tamang tulala, tamang breakdown, tamang puyat.

Kung kaya’t nagpaabot na kami sa kanyang grupo. Ang nagging unang tugon nila ay, “Mukhang wala namang kailangang sarhan dahil hindi naman na-formalize iyong paghahapag or panliligaw.”

Sabi nga ni Kennedy Davenport, “Fuck my drag, right?”

Nag-crying lady na naman si gurl.

Pero may inihabol silang mensahe na tutugunan daw nila iyong pinadalang sulat.

Wala nga lang binigay na time frame.

At mag-aapat na buwan na. Hindi na rin ako umaasa. Binabaan ko na ang expectations ko. Nasaktan na ko ng lubos. Hindi ko ito deserve. Hindi niya ko deserve.

Book 2: Maxwell

Sa mismong araw na nagpadala kami ng sulat kay Kennedy (actually madaling araw na ng sumunod na araw), nagkakilala kami ni Maxwell. Nalaman din niya ang patungkol kay Kennedy dahil pinulutan nila ako sa inuman na magkuwento patungkol sa lovelife ko. Ang sabi pa niya noong nalaman niya, “Hala, akala ko straight siya kasi Christian siya.” Gago.

Tapos, nagkita uli kami sa inuman. Doon pa mas nagkakilala, tapos nag-karaoke kami. Mababa amang alcohol tolerance ni bading at humihiga na sa bangketa. Nakituloy kami sa isang kasama, at doon pa mas nagkakuwentuhan sa personal na buhay at mga gawain bilang siya rin ay buong-panahong aktibista.

Maya-maya, may paghawak na ng kamay, pagyakap at paghawak sa pisngi. Malambing pag lasing. Pero patol naman si gaga.

Sinabihan pa kong cute.

I mean, thanks. Ikaw rin.

Tapos magkatabi kaming natulog. Niyakap niya ako. Nang napakatagal.

Unang beses kong naramdaman ang ganoong intimacy sa isang tao.

Naulit pa siya noong nagkasama kaming mag-inuman at mag-karaoke. Ang mga titigan, ang paghawak ng kamay na saksi rin ng mga kasama. Nakakatuwa lang alalahanin na noong kami na lang ang natira, magkahawak ang aming kamay habang papalabas, saksi ng napakaraming machong lalaki.

Pero habang maaga, kinausap ko na siya at inilinaw kung ano ang pagtingin niya sa mga nangyari sa amin. Ang sinagot niya ay, “Pagpupuna.”

Nagpupuna siya sa pagiging clingy niya, lalo na’t bilang kaibigan lang naman talaga ang tingin niya sa akin. Pero inamin ko rin sa kanya na gusto ko siya. At nabanggit ko rin na akala ko ay pareho kami ng nararamdaman, pero magandang habang maaga pa, napag-usapan na at nailinaw ang mga bagay.

Nabanggit din niya na hindi siya bukas sa pakikipagrelasyon dahil pino-proseso pa rin niya ang huli niyang pakikipagrelasyon.

Nagkasunduaan kami na sana’y walang ilangan pagkatapos. Noong una, ramdam ko ang pagbabago ng kanyang kilos pag kasama ako, ngunit nang maglaon ay naging maayos naman ang aming relasyon.

Sabi pa nga niya na sasabihin niya sa parangal ko na magaling daw akong kasama dahil pipuna ko siya sa pagiging clingy niya.

I mean, tama.

Book 3: Niccolo

Nagkakilala kami bandang Oktubre 2021 sa isang fair. Kaibigan din kasi siya ng isang kasama. Ang unang tingin ko nga sa kanya ay tahimik at napakaseryoso, ngunit nang lumaon ay isa palang baklang tunay gaya ko. Pero sa totoo lang, nabighani ako sa kanyang kakisigan at kariktan. OO TEH CUTE SIYA. Ang tangkad pa. At higit sa lahat, napakamainit na kasama. Mismong Pebrero 14 noong lumalim ang aming pagkakaibigan. Parang iisa lang ang utak namin, lalo na’t pareho kaming fan ng RuPaul’s Drag Race. Noong gabing din na iyon, nabanggit niya na tuwang-tuwa talaga siya sa akin at gusto niya talaga akong maging kaibigan, at binigyan niya rin ako ng napakahigpit na yakap.

Marso 8, buong araw ko siyang kasama. Mula sa pagsigaw niya ng pangalan ko habang nakasakay ako sa trak na gagamitin sa programa sa Mendiola, ang pagtawag niya ng atensyon ko sa hanay, ang napakamainit na pagbati, ang sigasig niya sa pag-cover sa buong araw na aktibidad, sa pagkuha niya ng litrato kasama ako (na sabi pa nga niya, parang LGBT couple kami. Siyempre quiet na lang ako.), ang hindi maubos na enerhiya namin sa aming baklaan sa trak pabalik ng opisina, hanggang sa tawanan sa kapihan matapos ang napakahabang araw.

Nasabi ko nga sa kanya sa chat na nakabubuhay ng diwa na nakasama ko siya sa nakakapagod na araw na iyon.

Isang araw pagkatapos, nakasama ko siya sa inuman. Alam ng lahat ng kasama ko doon (maliban sa kanya?) na gusto ko siya. Eh di tanong sila ng tanong sa mga bagay-bagay patungkol sa pag-ibig- anong tipo niya sa isang tao, may gusto ba siya, etc. Pero isang palaisipan talaga sa akin na hindi pa siya kailanman nagkaroon ng karelasyon at wala pang kahit sino ang umamin sa kanya. The, sa pogi mong iyan. Totoo ba? Pero iyon sa totoo lang natakot ako dahil mukhang ako ang pinakaunang aamin sa kanya at hindi rin ako sigurado sa basa ko, mukhang sugal itong magmuli.

Ngunit kung pasasaan man, alam ko na hindi ito hahantong tulad ng nangyari sa amin ni Kennedy.

Siya sa ngayon ang taong nais kong makasamang bumuo ng makauring pag-ibig.

Pero paalala lang din ng isang kasama na “Fall slowly. Fall gently.”

Natuto na ako nang lubos sa naging karanasan ko kay Kennedy. Ayoko nang magpakahibang nang ganun. Kalmahan lang natin. Hindi siya ang mundo. Sa huli, ang mahalaga ay ang pananais ng pag-ibig na naglilingkod sa masa, pag-ibig na labas sa liberal, burges at dekadenteng pagtingin.

Malinis ang hangarin ko sa kasama at seryoso ako sa nararamdaman ko sa kanya. Gustong-gusto ko na ring umamin ng nararamdaman ko sa kanya, sa panahon na hindi ako lango sa alak, ng personal. Makita niya talaga ng harapan at maramdaman niya ang aking sinseridad.

So, God bless.

Ngayon ay ang ika-11 taon ng Barikadang Bayan ng Sitio San Roque. Magbabalik-tanaw lang ako sa mga naging karanasan ko sa komunidad.

Nagsimula noong Mayo 1, 2019, na bagong na-rekrut na miyembro ng Bahaghari, inimbitahan din ako ng kasama na maging volunteer sa Save San Roque, alyansang organisasyon na nagtataguyod ng karapatan at kagalingan ng mga maralitang naninirahan sa Sitio San Roque.

Makaraan ng isang linggo, nakapunta na ako sa komunidad. Mabuti’t malapit lang din sa tinitirhan ko. Umupo ako sa pag-aaral patungkol sa neo-liberalism at ang relasyon at epekto nito sa buhay ng mga maralitang tagalungsod. Pinakita ng mga volunteers ng SSR at ng mga lokal ang pocket demolition na ginagawa ng mga Ayala. Namigay din kami ng Pinoy Weekly at nag-interview sa mga residente para sa Community Development Plan. Ang dalawa sa mga mainit na tumanggap sa amin ay sila Ka Inday at Ka Ricky (Rest In Power!!!). Hinihikayat kami na umupo sa pag-aaral na MK sa susunod na linggo. Bilang baklang uhaw sa kaalaman at bagong-salta sa kilusan, umupo ako sa pag-aaral sa sumunod na linggo. 

Naulit ng maraming beses ang paglubog ko sa komunidad. Napasama rin ako sa mga pagkilos mula City Hall hanggang Pandi. Marami rin akong mga kasama ang hinikayat na tumungo sa komunidad.

Sa gitna ng ligalig na nararanasan ko sa pamilya, pinansya, mental health at sa mismong sarili, naging ligtas na espasyo at takbuhan ko ang mga kasama sa Save San Roque at ang komunidad.

Unang beses ko ring naranasan na magsalita sa pagkilos ay dahil sa mga kasama sa SSR na nagtiwala sa akin kahit baguhan pa lang ako noon. Kapasyahan bago kahandaan, ika nga.

“Mars, pwede bang magsalita ka para sa Bahaghari?”

Ang nakakatuwa rin sa buong karanasang ito ay karamihan sa mga nakasama kong volunteers ay mga miyembro rin ng LGBT community. Nakikihanay ang sangkabaklaan sa masang api. Napakaraming mga masasayang alaala kasama sila na lubos ko ring nami-miss dahil sa pagtrabaho ko, sa pandemya at pagtangan ng ibang tungkulin bilang buong-panahong aktibista.

May clique din kaming tinawag na Yosi Sector, at ang nakakatawang alaalang naranasan ko ay ang sabay-sabay naming paghithit-buga ng sigarilyo na nakapaikot. Parang mga tanga.

Nakaka-miss din ang mga baklaan at marehan namin habang gumagampan ng gawain at matapos ang mga gawain --- ang pagkain at pag-inom ng alak ng sama-sama, na hindi na natin halos nagagawa sa panahon ng pandemya.

Ang muli at huli ko pang pagbalik sa komunidad sa panahon ng pandemya ay ang pagbigay ko ng pag-aaral patungkol sa SOGIE at LGBT Situationer sa mga kabataan ng komunidad noong Agosto 2020.

Sa kabila ng matagal kong hindi pa muling pagpakat sa komunidad, nakakatuwa na kilala pa rin ako ng mga nanay at ng mga kabataan kapag nagkikita kami sa mga pagkilos. Sa San Roque ko unang naranasan ang init at tindi ng pagmamahal ng masa kung ikaw ay buong-pusong naglilingkod at nagtitiwala sa kanila.

Balik lang uli ako sa pag-upo ko sa unang beses sa pag-aaral ng MK. Ang naging instruktor ng pag-aaral na iyon ay kalauna’y pumukaw ng aking damdamin dahil din sa sikhay niya sa gawain lalo na noong nagkasama kami sa maraming gawain at pagkilos sa komunidad.

At bilang pagbibigay-pugay kay Ka Ricky, bukod sa isa sa pangunahing naghikayat sa akin na umupo sa pag-aaral, sa isang panahon, noong magkasama kami sa sasakyan patungong Pandi, natanong ng isang kasama ang pagtingin niya sa mga LGBT bilang siya’y isa ring pastor.

[NV]

“Tay Ricky, ang sinasabi daw ng Bibliya, kasalanan daw ang maging bakla. Ano po ang pagtingin niyo doon?”

“Mali naman iyon.”

Nakakatuwa naman talagang marinig ang pagtanggap ng isang taong-simbahan sa mga LGBT, at gayon din naman ang pagtanggap ng masa sa amin bilang kahanay din nila sa pakikibaka at tunay na paglaya.

Napakamalapit sa puso ko ang Sitio San Roque. Nawa’y makalikha pa ko ng maraming alaala at makakuha pa ng maraming aral sa komunidad sa mga susunod na panahon, lalo na sa pagtatapos ng pandemya.

Hanggang sa muling pagkikita. Isa iyang katiyakan.

Patuloy ding nagsisilbing inspirasyon ang matagumpay na pakikibaka ng San Roque sa ika-11 anibersaryo ng kanilang Barikadang Bayan, lalo na sa iba pang mga maralitang komunidad. Sa sama-samang lakas at pagkakaisa ng masang api, isang katiyakan ang hakbang-hakbang na pagsulong tungo sa ganap na tagumpay.

Mabuhay ang Batikadang Bayan ng Sitio San Roque!

Mabuhay ang pakikibaka ng maralitang tagalungsod!

Naisipan ko lang ding magsulat ngayon dahil din sa frustration na nararamdaman ko sa pahirapang pagsulpot ng mga inoorganisa na lumabas sa lansangan. Pahirapan din silang kausapin online. Ito na halos ang suliranin na kinakaharap ko bilang pultaym tibakla sa panahon ng pandemya. Bilang bad bitch, gusto ko ring mag-sprak na bakit hirap ba hirap tayo, mga mars?!?! Onting sense of urgency naman diyan. More more hamig, parang wa epek naman. Pero siyempre alam ko rin na subjective itong pagtingin at di dapat ganun ang pagtingin natin bilang aktibista.

Pinipilit kong intindihin ang mga limitasyon nila. Hindi makalabas dahil talí sa magulang, may kasama sa bahay na may comorbidity, may close contact o nagka-COVID mismo kaya kailangang mag-quarantine, at marami pang iba. Marami talagang ninakaw ng pandemya at palpak na tugon ng gobyerno dito. Kakaiba talaga ang kondisyon natin ngayon. Ibang-iba talaga kung ikukumpara mo sa panahon na na-organisa ako na wala pang pandemya, na mas kayang magtipun-tipon ng mga kasama, nakakapag-aral at nakakagawa ng mga gawain ng pisikal at sama-sama. Kailan kaya uli mangyayari iyon? Ang tagal na ng pandemyang ‘to. Magsisisi ka rin kung bakit medyo nahuli na tayong nagpasya at naging masikhay sa pakikibaka, pero siyempre di rin naman tayo pinipilit, internal ang mapagpasya. Ang mahalaga naman ay hindi tayo sumuko, nagpapatuloy, at lumalaban. Ang importante ay ang ngayon.

Nakaka-miss ding gumawa ng blog. High school at college days pa nung huli akong nagsusulat sa blog ko, mula sa mga rant ko sa mga terror na teacher ko, mga hopeless romantic era, mga firsts sa buhay kolehiyala, pagproseso ko sa identity crisis ko at pag-reconcile ng aking sekswalidad at aking pananampalataya. Fast forward, tumiwalag ako sa simbahan na kung saan ay namalagi rin ako ng higit sa dalawang taon, nahumaling sa panonood ng indie films, sumali sa isang theater workshop, first time na nakapag-Pride March, naging miyembro ng LGBT org, nag-internship sa institusyon ng mga pasista, sumali sa samu’t-saring organisasyon, bumalik uli sa theater workshop, napagod, nagka-midlife crisis, natutong mag-yosi, nagka-mental health issue, sumali sa national democratic org, umasim ang relasyon sa tatay, naging alipin ng kapitalismo, nagka-pandemya, nahuli sa Mendiola, nakulong, nagmuni-muni, at nag-pultaym sa pakikibaka.