Leylâ

Bütün takvim yapraklarını önemli diye işaretledim.

Perişan bir haldeyim. Fakat içimde kendimden bile sakladığım bir ümit vardı.

Oysa, sevgili Bilge, aziz varlığımı artık ara sıra kaybettiğim oluyor. Fakat yaralı aklım, henüz gidecek bir ülke bulamadığı için bana dönüyor şimdilik. Biliyorum ki, bu akıl beni bütünüyle terk edinceye kadar gidip gelen aziz varlık masalına kimse inanmayacaktır.

Okumadığın gün karanlıktasın...

Bir varmış bir yokmuş…

Az kaldı bahara, dayan gönlüm…

Bırakın, bazı insanlarla aranızdan su sızsın. Belki de çiçekleriniz böyle yeşerecek.

Fakat artık ümit yetmiyor bana..

Ay'a ışığını veren güneşti, ama sevilen hep ay oldu...

“Asla taştan yapılmayacağım, gerektiğinde ağlayacağım, gerektiğinde çığlık atacağım, gerektiğinde güleceğim, gerektiğinde şarkı söyleyeceğim..”

Hiçbir şey geçmese de

"Birtanem, geçmeyecek yaralara ağlanmaz. Öğretmediler mi sana? Bazı kapılar bir kez çalınır, açan olmazsa eve dönülür, geçilmez tekrar o sokaktan. O kapının numarası unutulur. Yüzümüze kapanan kapılara çaba gösterilmez çiçek kızım."

herkes gelip geçer, insan kendine kalır.