Burn-journal

Starend naar het plafond in een donkere kamer. Ik wil graag leven, mooie momenten meemaken en leren. Maar ik heb te veel pijn, ik ben te moe en ik voel me niet fijn.

Ik wil graag verlost worden, want de frustratie heerst en dit is echt niet voor t allereerst.

Maar niemand begrijpt me, niemand luistert en niemand kijkt.

Ze gaan allemaal aan me voorbij, beet genomen door de glimlach en mijn woorden. Maar er is zoveel dat ze niet horen.

Koi: HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG! HELLO DOG!

I remember how proud

I was of my mind

I was so happily blind

To the sickness of my thoughts.

They were with me all the time

They smiled at me, sweet,

And I curled up in how they would treat

Me when the world did me wrong.

They all had faces, eyes,

Places and stories,

And I had among them the glory

And the love I thought I needed.

They never left, but they need to

And I love them, and I'll miss them,

But I need to give the world some,