Y.N.E.

Gitmek istiyorum... Her şeyi , herkesi bırakıp gitmek istiyorum. Sadece kitaplarım olsun istiyorum. Kulağımda kulaklığım elimde mutsuz sonla bitmiş ama mutluluk için yazılmış kitabımla dolaşmak istiyorum Paris’in kasvetli sokaklarını. Hani aşıklar şehri derler ya, o öyle değil işte. Ben yalnız olmak için gitmek istiyorum. Hayallerim bir tek benim. Hayat mutsuz olmak için çok kısa, hayal kurmak için se daha kısa. Keşke diyorum bazen. Bir kitap karakteri olsaydım. Hani bir kitabın ilk başında da sonunda da o karakteri tanırsınız ya. Bazen seversiniz, bazen sevmezsiniz. Ben sevilmek için değil anlaşılmak için bir kitap karakteri olmak istiyorum. Sahte biliyorumlarla kendimi avutmak yerine bilmeseydim demek istemiyorum. Ben kaygısız bir hayat istiyorum. Hayallerim var. Hayallerim mutluluktan uzak hayaller. Hayallerim gereksinim hayalleri. Tıp okumak istiyorum ama bu bile isteye değil. Amacım hayatımı kolaylaştırmak. Etrafımdaki insanların benim için benden habersiz bana kılıf uydurmaya çalışmalarına kayıtsız kalıyorum. O kılıflara kendimi uydurmaya çalışıyorum içten içe. Evlilik hayalleri kuruyorlar ya. Kuruyorum. Yanımda kocam, kucağımda bebeğim, mesleğim doktor. Ben hep bu hayali kurdum. Başka yerlerde, başka zamanlarda. Benim hayalim bu değil. Evet ben insanları iyileştirmek istiyorum ama bunarla bu şekilde değil. Benim insanların ruhuna dokunmak istiyorum. Beden geçiciliktir. Bazı yaraları kapanır bazı yaraları kabuk bağlar ama zamanla acısı unutulur. Ama ruh, aldığı her darbede daha da yıpranır. Ben ruha dokunmak istiyorum. Kapanmayacak, belki de kabuk bağlamayacak yaraların sızısını azaltmak istiyorum. Keşkesiz, belkisiz bir hayat; iyi kilerle dolu bir hayat istiyorum. Ben kendimi dinlemek istiyorum. 

Ben kitaplarla dostluk kurdum. Arkadaşsızım. Benim arkadaşlarım kitaplarım. Onlara olan sadakatim fazla. Ben anlıyorum. Onlar da beni anlıyor. Sorgusuz sualsiz beni dinliyorlar. Ruhumdaki yaralar görünmez değiller ama acıları dindirilebilir.

Bu yazı benim kendime olan sözümdür. Ben ileride her ne olursa olsun kitaplarımla ve kulaklığımla Eyfel Kulesine çıkacağım. Paris havası soluyup pastanelerinde gezineceğim. İnsanların ruhlarına dokunup yaralarına merhem olacağım. UNUTMA, HAYALLER GERÇEK OLMAK İÇİN VARDIR.

**