Bazen bırakmak gerekiyor. Her şeyi, herseyini. Sadece iyileşmek için değil, iyileştirmek için de. Bazen kesmek gerekiyor yeni yeşeren umut ağacının tecrübesiz dallarını. Umut belki hayat demek, belki de hayatsızlık demek, bilinmez... Bilinen tek şey yaşadıklarımızın tuzu, biberi olması. Elinizden tek tutunduğunuz şey, hayallerimiz, alınsa nasıl hissedersiniz? Umutsuz, yaşama sevincini yitirmiş değil mi? Peki ben neden böyle hissediyorum? Neden kendi yapabileceklerime değil de insanların yaptıklarına odaklaniyorum? O onu almış ben de almalıyım, o bunu yapmış ben de yapmalıyım. Neden bu düzen böyle? Hayat sizin hayatınız. Birilerinin size müdahale etmesine kızıyorsunuz çoğu zaman. Peki neden müdahale ettiriyorsunuz?














