simge diye biri

Kendime çok ağlayasım geliyor için için, öyle bakıp bakıp. İçimde kocaman bir yas var, bu defa hepsi kendime.

Bilmiyorum sanki içimde sağlam kalsın diye pamuklara sarıp cam bir fanusun içinde sakladığım parçam da çıt diye kırıldı.

Vadesi dolan her şey gider.İnsanlar, hisler ve anlar. Tamamlanmamış olması bir eksiklik değil, sadece yaşandığı kadarıyla yeterli olduğunun kanıtıdır. Bazen en büyük bütünlük yarım kalma cesaretidir.

o artık kimseden zarar görmemek için kafasının içinde bir düzen kurdu orda yaşıyor.

“yaşıyorum evet. ama eskisi kadar çok değil.”

"Bir parça sevgi sunacak diye tüm sevgini harcadığın insan, günün birinde seni harcadığında anlayacaksın, sevmeye önce kendinden başlaman gerektiğini..."

Ruhum enkaz olmuş, yanından geçen tozuna ofluyor.

Çiçek bahçesi vaat ettiğim yok benim ben zaten yangının içinden geldim.

beni sorarsanız,kendi kilitlediği kapıları açamamaklarla dolu bir hayat yaşıyorum.

nasıl benle aynı hissedeceksin, karşıdan bakarken.

haylaz bi çocukmuşum, bileklerimi kanatmışım.

incittim mi ben seni? bazen olur öyle. bak ben köklerimden koptum, gıkım çıkmadı sana.

sonra, bütün duyguları bilen ama sadece sinirle yaşayan biri oldum