sen hüzünlüsün diye dünya durup sana yol vermeyecek.

gerçekte hep yalnızdım, hiçbir yerde kendimi evimde hissetmedim.

aslında kimseye bahsetmedim kendimden. istemiyorum da. yatağımın karşısında bir pencere var. odanın duvarları bomboş. nasıl yaşadım on yıl bu evde? bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? ben ne yaptım? kimse de uyarmadı beni. işte sonunda anlamsız biri oldum. işte sonum geldi. kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.

alacağım cevaptan korkmasaydım sana bir şey soracaktım.

ilaçlarını yanına alma. kitaplarımı almayayım ben de. biraz da onlar çıldırtmıyor mu bizi? havası ilaç, denizi kitap bir yerlere gidelim.

ne zaman öğreneceksiniz, bilmiyorum ki. evlerin yalnız eşyalardan yapılmadığını.

söyleyecek çok şey var aslında. ama üşeniyoruz ve çok sıkıldık. önceleri müthiş bir hevesle acılarımızı paylaşacak insan ararken etrafımızda, şimdi kimseler soru sormasın istiyoruz.