BİLGEHAN_Melancholy

Kader savaşçıya fısıldıyor "Fırtınaya dayanamazsın" Ve savaşçı geri fısıldıyor "Ben fırtınayım"

Eğer sen bana gelirsen ve ben henüz burada olmazsam, Lütfen, lütfen, verandadaki bankta otur.

Kendimden nereye kaçabilirim? Gözlerimi ellerimle kapatmak, Eski düşüncelerden kaçmak, Ama kurumuş dudaklarla, Ama iltihaplı beyinlerle Aynı ismi tekrarlamak mı?.. Senden nereye kaçabilirim?

Herkesin bir iskelesi olsun, Bir evi olsun, penceresinde ışık olsun, Birinin beklediği bir yer olsun, Avucunda küçük bir mutluluk olsun.

Gece, kestane yapraklarını gölgeyle örtüyor, gökyüzüne seni ne kadar özlediğimi fısıldıyor… ne kadar pahalı ve paha biçilmez seninle geçirdiğim her an. Sen benim evimsin.

Sana kötü hissettiğinde geleceğim. Seni teselli etmeyeceğim, belayı uzaklaştırmayacağım. Yanıma bir sürü kitabı alacağım Ve sanki istemeden içeri gireceğim. Ben yeşil elmalarla dolu bir sepet getireceğim. Açık pencerenin yanında oturacağız, Ve yeşil elmalar, ve lambalar Bizi başka zamanlara götürecek. Ve pencerede gece siyah-siyah olacak. Ve gece yarısı kubbesinin yüksekliğinden İçimize ruhsal özgürlük dolacak.

"Biri su birikintisinde sadece bir su birikintisi görüyor, Diğeri ise su birikintisine bakarak yıldızları görüyor.

«..Aşk sözleri her zaman tutarsızdır, Titrerler, elmas gibidirler, Sabahın erken saatlerinde bir yıldız gibi, Çölde bir kaynak gibi şırıldarlar, Dünyanın başlangıcından bugüne kadar, Ve her zaman ilk olacaklar. Her zaman parçalanarak, her yerde bütün olarak, Işık gibi, hava gibi, sınırsız, Hafif, sazlıklardaki dalgalanmalar gibi, Sarhoş bir kuşun kanat çırpışları gibi, Uçan bir koşuda, bulutlarda..»

Bir şeyin yok olması için onu kökünden sökmek gerekir. ..ama ya kök senin kalbindeyse ne yapacaksın?

Derler ki, bir yerde artış olursa, başka bir yerde azalma olur. "Daha iyi yaşamaya başladık, daha neşeli yaşamaya başladık" ve daha zengin olduk. İşte bu yüzden, maddi olanı artırırken manevi ve ruhsal olanı korumak mümkün olmuyor. Ne yazık ki, İnsan olmanın "modasının" gittiğini fark ediyorum. ...) Burada yavaş yavaş homurdanıyorum)) Bu hatırlatmayı @bilgehanmelancholy

Bunu kim açıklayacak? Neden yaşlanıyorum ama güçlenmiyorum? Neden başkasının acısı beni giderek daha fazla ve daha sık etkiliyor?@bilgehanmelancholy Bir şey hissettiğimde, o kişiye koşmak, hayır, uçmak, yanında olmak istiyorum. Ve yardım edemeyebilirim, gerçi biliyorum ki elimden gelen her şeyi yapacağım, hatta imkânsız olanı bile, ama sadece yanında olmak için, çünkü sanki orada en çok ihtiyaç duyulan kişi ben olacağım.@bilgehanmelancholy Hayat beni o kadar sık vurdu ki, bu hayatta neredeyse her şeyi yapabiliyorum, yapamadığım şeyleri de yine yaparım, bundan hiç şüphem yok.@bilgehanmelancholy Nasıl? Başkasının acısını sadece seyretmeyi nasıl öğrenebilirim?@bilgehanmelancholy Saçma şeyler yazıyorum. Bana, her şeyi içinden geçirirsen daha az yaşayacağını söyleseler bile, arzumdan vazgeçmeyeceğim.hayır,Göksel bir hediye olmaya devam edeceğim. - birinin hayatını en azından biraz daha kolaylaştırmak için.@bilgehanmelancholy

...sessizlik konuşmaya dönüştüğünde korkunçtur, ama daha da korkunç olanı, konuşmanın sessizliğe dönüşmesidir.. artık söylenecek bir şey kalmadığında..

Yalnızlık anılarla doldurulamaz, onlar sadece onu daha da kötüleştirir. (Flaubert)

Tahtalarla kapatılmış pencereler, duvarda yabani otlar, bakımsız bahçe, sahibinin ellerini unuttu... Ev uzun zaman önce terk edildi. Uyuyor ve harika rüyalar görüyor: işte kahkahalarla dolu... işte bütün ev börek kokuyor - aile misafirleri bekliyor, ve ev sahibi hazırlanırken şarkı söylüyor... işte çocuklar kediyi getirdiler - kedisiz ev olur mu?.. işte düzgünce oturuyorlar, yatmadan önce çay içiyorlar - akşamın sıcaklığı masanın üzerinde yayılıyor...

• Kadının kusurları yoktur, onların özellikleri vardır.

Tanrı'ya çocuksu(safça) bir güven olmadan inanmak biraz zaman alır.