Bernackl55

Kimse seni anlamak istemiyor, anladığı yetiyor. Moralin mi bozuk, tamam bozuk kalsın. Keyfin mi yok, bana ne, mutsuz musun? Geber. Hiç iyi geleyim, mutlu edeyim, yüzünü güldüreyim diyen yok, sen hep böylesin diyorlar. Hiç bir şeye, üzülmeye bile hakkı olamaz mı insanın, yokmuş. Başkalarının keyfi yerindeyse, mutluysa senin ne durumda olduğunun önemi yok. Kendimi kötü hissettiğimde gidebileceğim bir tek yerim bile yok benim. Ağlamak istediğimde sarılabileceğim bir tek insanım yok. Bu denli yalnızlık, bu denli mutsuzluk insanın yer yüzündeki cehennemi değildir de nedir?

Ben her zaman haklıyım demiyorum, hatalarımı biliyorum, düzeltmeye çalışıyorum. Kendimi yargılıyorum, sorguluyorum, düşünüyorum. Hayatımdaki bir çok insan hatalarını bildiği halde kendini bana karşı kusursuz sanıyor. Bir tek lafımı bile anlamayacak insanlar için, bağırmıyorum artık. Kavgamda sevdamda bitti.

Yürekteki yangını çayla harmanlamak adettir.

Şimdi bir bardak demli çay bile düzeltemiyor bozulan psikolojileri.

Ama acı değil mutluluk değsin dudaklarıma artık.

Mutlu olacaktık, yalan olduk.