Ben Tonguç

Ama bunlardan da öte canımı acıtan kısım; sevdiğin kadından ret yemek ve buda yetmezmiş gibi sürekli dip dibe olmak. Her gün görmek, görüp de konuşamamak, dokunamamak ve ona erişememek…

Bu tiyatroyu ne kadar sürdürebilirim bilmiyorum. Malum bu konularda oyunculuk yeteneğim oldukça zayıf. Ama zayıf oyunculuğuma rağmen kararımı çoktan verdim.

Bir daha yoluna çıkmayacağım.

Karşımdaki kişiyi daha fazla kırmamak adına bu tiyatro oyununun finalini sanki mutlu sonla bitiyormuş gibi tamamlayacağım. Yani en azından seyircileri buna inandırsak yeterli olacak gibi.

Bense, her şeyi içimde yaşamaya devam edeceğim.

Sevdiğimi elde edemeyeceğim…

Edemeyeceğim. Çünkü bugün açılır gibi oldum. Gibi oldum diyorum çünkü açılmaya fırsatım olmadan belli ettim her şeyi.

Ne mi oldu dersiniz?

Tahmin edeceğiniz üzere hüsran. Sanırım (halen içimde anlamsızca bir umut var) onun bana karşı beslediği bir duygu yok.

Bu aşamadan sonra tek bir şey var.

Şansımı zorlayacak mıyım?

Bu zor bir karar. Çünkü gerçekten karşımdaki kişiyi kırmak veyahut incitmek istemiyorum ki eğer şansımı zorlayacak olursam bunun gerçekleşmesi muhtemel olacak gibi geliyor. Netice de insan sevdiği kişiyi kırmak yerine kendi kırılmayı tercih edebilir.

Sanırım kırılan sadece ben olacağım. (Aslında kırıldım bile)

Evet şu aşamada sevdiğimi elde edemedim. Ama cesur davrandım. (Şu anda kendimi avutuyorum) Ancak kısmi de olsa içimdekileri dökmüş bulundum.

Sanırım bu iyi bir şey.

En azından hiç söylemediğim için pişman olmayacağım.

En azından, zaman zaman, ben elimden geleni yaptım, ama olmadı diyebileceğim.

İçimde bir ukde kalmayacak.

Ama şansımı zorlayacağım sanırım. Elimden gelen her şeyi yaptım diyebilmek için…

Ben bu hissi çok uzun zamandır yaşamıyordum. Ancak son bir haftadır çok şiddetli bir şekilde hissettiriyor kendini. Aslında bu hastalığımın sebebini biliyorum.

Söylemem gereken şeyleri dillendirememem…

Aslında bir kaç kişiye anlatsam rahatlayacağım belkide. Ama anlatamıyorum. Hunharca anlatmak istiyorum. Ama olmuyor işte.

İçime atıyorum hep. İçime attıkça da bu hastalığın şiddeti artıp duruyor. Hiçbir şey yapmama isteği başlıyor.

Biliyorum. Aslında beş, on cümle döksem rahatlayacağım. Ama olmuyor işte.

Cesaretim yok galiba.Ben o cesareti yakalayamadıkça, bu hastalıktan kurtulamayacağım galiba.

Ve aidiyet hissini yakalayamadıkça daha da amaçsızlaşacağım.

O bakışı her gördüğümden bir salaklaşma hali. Ama saf bir salaklaşma.

Bilmiyorum.

Belki oda bunun farkında. Belkide değil. Ama tek bildiğim benim bunu dile getiremeyeceğim. Önceki yazıda da dediğim gibi bir kaybetme korkusu sanırım bu.

Hep bir harekete geçesim geliyor. Ama yapamıyorum.

Malum…

Kaybetme konusunda bilanço bir hayli sağlam.

Bak halen emin değilim.

Evet sanırım aşık oldum. Belki de aslında daha önceden aşık olmuşta olabilirim. Ama farkına yeni vardım sanırım.

Kimdir, nedir, necidir diye merak ediyorsunuzdur belkide. Size ne? Ama şu kadarını söyleyebilirim ki; benim dengesizliklerimi, karşı tarafı zorlamalarımı kaldırabilecek biri.

Aslında bayadır çevremde olan biri. Dedim ya yeni farkına vardım. Sonra nasıl olduysa içim acımaya başladı. Bir de bakmışım ki cesaretim yok.

Ben bu konulardan yoruldum artık. Zaten beklentilerim de artık daha farklı. Ama bence bunu diyerek kendimi avutuyorum.

Korkuyorum belkide.

Açılmaktan değil tabi. Hani olur da ret yersem diye. Bu konuda bilanço ağır bende. Ama ne önemi var?

Kaybetmekten korkuyorum.

İlk defa birisine açılmaktan korkuyorum. Galiba ilk defa kaybetmekten korkuyorum.

İlk defa kaybedersem umurumda olacak sanırım.

Neyse, ben ne yapacağımı bilmezken aşağıya şu şarkıyı not düşüyorum.

Hadi eyvallah…

Şu son zamanlarda zamanın özlemleri unutturduğunu düşünüyorum. Yani yaşanmışlıkları unutturuyor. Mesela ben. Özlediğim kadının zaman geçtikçe sesini unuttuğumu fark ettim geçenlerde. Nasıldı nasıldı diye hatırlamaya çalıştım. Olmadı tabi.

Evet bir şeyi özlüyorum ben. Evet özlemim ile ilgili olarak genel bir görünüm de var. Ama detaylar kayboluyor sanki. Sevdiğin kadının sesini unutmak, onunla birlikte yaşadığın irili ufaklı güzel anılar ve hatta kavgaları unutmak.

Aslında detaylar kaybolmaya başladıkça, genel bir görünüm diye bahsettiğim “özlem” de kaybolmaya başlıyor. Evet bir şeyleri özlemle anıyorum. Ama neyi özlüyorum? Özlediğim şey kayboluyor.

Belkide özlediğim şey çoktan kayboldu, çoktan unutuldu. Belkide bu bir takıntı haline geldi. Ya da bir alışkanlık haline gelmişte olabilir. Özleme hissi olağan bir şey oldu gibi sanki. Çünkü çok zaman geçti. Neyi özlediğinin, detayların bir önemi kalmıyor artık. Sadece bir özleme alışkanlığı var.

Hani derler ya “Gözden ırak olan, gönülden de ırak olur” diye. Belkide doğru bir cümle. Ama sanki özleme alışkanlıklarımız da buna izin vermiyor gibi. Ama bir yandan da izin veriyor.

Bilemiyorum…

İlk günkü gibi özlüyor muyum? Bilemiyorum…

Ama ister buna ilk günkü özlem deyin, ister bir takıntı deyin, isterseniz de bir alışkanlık deyin. Ne dediğinizin hiç bir önemi yok.

Önemli olan tek bir şey var. Bu adını koyamadığım şey, beni (bizi) halen geçmişte yaşatıyor.

Günü yaşayamıyor(uz)um…