Çok düşündüm bu soruyu... Yakın zamanda ve çok geçmişte üzüldüğümde kime gittiğimi düşündüm...

Fark ettim ki hep kendi içime çekilmişim... Gidecek kimsem olmamış hiç.

Çocukluğumu düşündüm mesela... Düştüğümde, dizim kanadığında ne yaptığımı anımsadım... Çocukken düştüğümde bile hiç ağlamadığımı hatırladım...

Hep güçlü bir çocuktum. Hiç mız mız bir çocuk olmadım. Zaten kimse yarama üflemedi de... Kimsem olmadığından değil, çocuk yüreğimle ağlasam da çaresi olmayacağını bildiğimden belki.

O kadar düşmeye 9 canlıymışım kedi gibi...

Sonra bebekliğimi düşündüm... Ben bilmiyorum ama söylenene göre bebekkende ağlamamışım hiç. Acıksam bile çıtım çıkmazmış. Hiç ağlamayan bebek olur mu? Ağlamazmışım işte... Hatta ağlamayan bebeğe yemekte vermeyi unuttukları olmuş hep.

Ve şimdi bakıyorum da gidecek hiç kimsem olmamış benim. Yüreğimi anlayan hiç kimse...

Bu yüzden bilmez kimse, dışardan anlaşılmaz yüreğimin hüznü.

Üzüldüğümde gidebileceğim kimsem yok evet ama biliyorum ki Rabbim var... Belki de çocukluğumdan beri bu bilinç ve teslimiyetle güçlü durdum hayatın içinde...

Bazen dayanamadığım, keşke benimde huzurla sığınabileceğim bir dalım olsaydı dediğim çok oldu...

Güvenemedim kimseye...

Sonra işte dedim... İşte benimde güveneceğim biri var sonunda... Ama sonrası yine hayal kırıklığı...

Meğer benim hiç anlayanım olmamış...

Yüreğimde eskisinden daha büyük bir yalnızlık var şimdi...

Ve bir daha kimseye güvenemeyecek olmanın huzursuzluğu...

Ben tüm gizlediğim gözyaşlarımı yüreğimde saklıyorum...

Yüreği ıslak olanın, sonbaharı hiçbir zaman bitmez.

Yüreğim de, yaprakları dökük ama fırtınalara rağmen güçlü duran ağaçlar gibi...

Bu yüzden mi bilmiyorum çok seviyorum sonbaharları...

Bi ömrü heba etmenin en kolay yolu nedir diye sorsalar; takılıp kalmak (bi şehre, bi işe, bi eve...) derim, sönmüş bi ateşin etrafında ısınmayı ummak mesela, kapanmış bi defterin satır aralarında kendine yer aramak mesela, ya da değiştiremeye gücünün yetmeyeceğini bile bile o şey için düşünüp düşünüp bugünü soldurmak ve o hikayeye sıkıca tutunayım derken kendi ellerine tutunmaktan vazgeçmek...

Silinmeyen dertlerin,

İzi çıkmaz içindekilerin,

Eksik olanın ne olduğunu biliyordum oysa ki.. oysaki beni yerimde saydıran hissin ruhumu içten içe çürüttüğünü görebiliyordum.

Çoğu kez "hadi baştan" dedim .. "Yapabilirsin"dedim defalarca kendime.

Yapamadım...

Ellerimle kırdım, sözlerimle soğuttum, mesafemle yok ettim yaşama sevincimi kendime acımadan..