Ben bir otopsiciyim. Ama sandığınız gibi sadece bedenlere değil, çağın ruhuna da otopsi yapıyorum. Masamın üstüne yatırdığım artık yalnızca ölü et değil; çözülmüş anlamlar, sönmüş kimlikler, çatlamış zihinler. Günümüzün ölümleri, eskisi gibi değil. Kurşunla, bıçakla ya da kazayla gelmiyor çoğu. Günümüzün ölümü, yavaş. Sessiz. Bir pencere perdesi gibi sarkıyor omuzlardan. Kimse fark etmiyor. Ama ben ediyorum. Sabahları gelen ilk bedenin üstünde ne giysi kalıyor, ne iz. Ama hepsinde ortak bir boşluk var: Göz çukurlarında. İnsan artık gözleriyle değil, ekranlarıyla bakıyor dünyaya. Ve belki de ilk orada başlıyor ölüm. Göz, yansımasını kaybedince, ruh da peşinden gidiyor.Günümüz insanı ölmeden önce ölüyor. Hayatın içinde yitiyor, sürükleniyor, anlam ararken anlamın ağırlığına yeniliyor. Varlık, eskiden kutsaldı.Şimdi ise yalnızca sürdürülen bir alışkanlık. Sabah uyanmak, kahveyi içmek, işe gitmek, dönmek, uyumak. Her şeyin tekrarı.Her şeyin boşluğu. Bana getirilen her beden, bir çağın aynası. Sosyal medyada en çok gülenler, içten içe en çok ağlayanlar. Kendi yansımasına aşık olanlar, bir gün aynaya bile bakamayacak kadar yabancılaşıyor kendine. Bu yabancılaşma insanın kendi varlığına duyduğu güvensizliktir. Bir sabah kalkıyorsun ve aynadaki yüze yabancı hissediyorsun. “Ben kimim?” değil artık soru. “Ben miyim?” Çünkü modern çağ, seni senden çalıyor. Ve o çalınan yerde ölüm yeşeriyor. Hiçlik artık bir felsefi kavram değil, bir yaşam tarzı. İnsanlar konuşuyor ama kimse birbirini dinlemiyor. Seviyorlar ama bağ kurmuyorlar. Yaşıyorlar ama yaşamıyorlar. Ve sonra, bir gün beden duruyor. Kalp atmayı bırakıyor. Ama asıl ölüm o değil. Ben biliyorum. Çünkü buraya getirdiklerinde, ben zaten tanıyorum onları. Aynı boş bakış, aynı sessizlik, aynı terk edilmişlik. Artık kimse kendine bile ait değil. Birbirimize değil, bir düzene bağlıyız. Ve o düzenin adı: Hiçbir şey. Varoluş bir zamanlar sancılıydı ama anlamlıydı. Artık ise sadece sancılı. İnsan kendi varlığına küsmüş. Ölümden korkmuyor, yaşamaktan yorulmuş sadece. Ben bunu bedenlerin içinde hissediyorum. Kaslarda bir yılgınlık, organlarda bir bıkkınlık. Sanki “yeter artık” demiş içerden biri. Sanki var olmak, bu çağda bir suç. Bir gün, genç bir adam geldi. Bilekleri kesik. Üstü başı düzgün, saçları tertemiz. Telefon ekranı hâlâ açıktı cebinde. Son mesajı: “Dayanamıyorum.” Ben baktım. Sadece kan değil, umut da akmış bileklerinden. Hayata tutunamamış, çünkü hayat bir yere gitmiyor artık. Durmuş.Ve onun da içi durmuş. Kendi varlığının içinden geçip yokluğa ulaşmış. Ve geriye sadece ben kalmışım. Elimde neşter, önümde boşluk. Otopsi bazen bedeni değil, çağı kesmek gibidir. Bir nesli. Bir sistemin içinden çekip çıkarılmış anlam kırıklarını. Çünkü ölüm artık doğal bir son değil. Bir sonuç. Birikmişliğin, bastırılmışlığın, tükenmişliğin sonucu. Ben bir otopsiciyim. Gözüm sadece bedene değil, zamana da keskin bakar. Görürüm: Bu çağın ölümü sessizdir. Tetik çekilmez. Sadece içten içe çözülür her şey. İnsan, varlığını yoklukla törpüler. Ve en sonunda… Geride kalır: Hiçlik. Ama ben buradayım. Yazıyorum. Kesiyorum. Anlatıyorum. Ve her anlatışımda yeniden soruyorum: Biz neden hâlâ buradayız? Cevap yok. Ama belki, bazı sorular sadece yankılansın diye sorulur…
ellievsbear
blakekathryn
areudirty
dailybridgerton
