Φυγή

Πονάει να μην μιλάμε .

Πονάει να μην βρισκόμαστε .

Πονάει να είναι απλά ένα σεξ .

Πονάει που είσαι ο άνθρωπος μου, ο καλύτερος μου φίλος και εσυ να είναι ο άνθρωπος κάποιας άλλης .

Πονάει να θέλω να σε πάρω αγκαλιά και απλά να σε βλέπω φευγαλέα στην δρόμο .

Πονάει να έχεις μείνει σαν ανάμνηση ενός τραγουδιού .

Μου λείπεις. Θα ήθελα να ήσουν εδώ να κοιμομασταν αγκαλιά. Δεν με νοιάζει αν δεν έκλεινα μάτι όλο το βράδυ, φτάνει να ήμουν στην αγκαλιά σου, να ακούω την καρδιά σου και να με νανουρίζουν οι παλμοί σου. Θα ήθελα να ήσουν εδώ να σχολιάζαμε όλα αυτά που συμβαίνουν, να κοροϊδεύαμε του άλλους και να το ξέραμε μόνο εμείς. Θα ήθελα να πηγαίναμε αυτό το ταξίδι, μήπως κατάφερνα να χορτάσω το χρόνο μαζί σου. Θα ήθελα να συζητήσω μαζί σου όλα αυτά που με προβληματίζουν γιατί ξέρω ότι εσύ θα με βοηθούσες να βρω την καλύτερη λύση. Και ακόμα δεν το έχω πιστέψει ότι δεν θα τα πούμε ποτέ όλα αυτά και πρέπει να βρω την άκρη μόνη μου. Θα ήθελα να μου υποσχεθείς ότι δεν θα φύγεις και αυτή τη φορά να το εννοείς. Θα ήθελα να φοβόσουν λιγότερο και μαζί με σένα να φοβόμουν λιγότερο και εγώ. Αλήθεια πίστευα ότι θα τα ξεπερνούσαμε όλα μαζί. Δεν το πίστεψες εσύ όμως. Θα ήθελα να πιστεύεις περισσότερο σε μας. Να μην αργήσεις τόσο να πιστέψεις σε μας.

Τόσος λίγος χρόνος που χώρεσε τόσα πολλά και ταυτόχρονα τόσο λίγα.

Με κουράζει να προσπαθώ να πείσω τους άλλους ότι ήμασταν κάτι το ξεχωριστό. Μάλλον δεν έχει νόημα να το κάνω. Ξέρω εγώ. Ξέρεις εσύ.

Θα ήθελα να γράψω τόσα, αλλά οι λέξεις δεν είναι αρκετές και όσα και να πω μου μοιάζουν λίγα.

Όταν είσαι ολόκληρος, μπορείς να αφήσεις χώρο να έρθει κι άλλος.

Αν φύγει, εσύ ήσουν ολόκληρος ούτως ή άλλως. Δεν άφησε κανένα κενό.

Αν μείνει, θα γίνεις σαν την θάλασσα που χωράει όλο το νερό των σύννεφων.