Γιατί έτσι (;)

Ακόμα είμαι ερωτευμένη μαζί σου και σε αγαπάω πολύ αλλά συνειδητοποίησα πως εσύ δεν είσαι ερωτευμένος μαζί μου, απλά αγαπάς το γεγονός και τον τρόπο που σε αγαπάω εγώ.

Ξέρεις πόσα συναισθήματα καταπιέζω; Νιώθω ανασφάλεια και έλλειψη φροντίδας γιατί νιώθω πως αν μια μέρα δεν μπορώ να κουβαλήσω το φορτίο, θα πέσει κάτω, μαζί του και εγώ. Νιώθω ασυνέπεια γιατί δεν μπορώ να βασιστώ πάνω σου, ούτε ξέρω πως θα αλλάξεις το πρόγραμμα σου για κάτι που δεν σε βολεύει τόσο, για μένα, ούτε μπορώ να πιστέψω την υπόσχεση σου για μελλοντικά πλάνα. Νιώθω έλλειψη σταθερότητας όταν με κάνεις να νιώθω αναλώσιμη και όχι μοναδική. Νιώθω ότι αν κάνω ένα λάθος εγώ, όλα θα τελειώσουν. Το δικό μου το λάθος ισοδυναμεί με χωρισμό, το δικό σου το λάθος ισοδυναμεί με κατανόηση και συγχώρεση. Νιώθω ότι δεν μπορώ να εκφράσω τα συναισθήματα μου γιατί αυτά είναι «παράπονα». Νιώθω ότι πρέπει να είμαι συνεχώς σε υπερένταση για να προσαρμοστώ στις αλλαγές που θα προκύψουν και να χωρέσω στη ζωή σου. Νιώθω πως δεν έχεις ξεπεράσει την πρώην σου.

Ξέρω πως νοιάζεσαι αλλά μάλλον όχι με τον τρόπο που θα ήθελα εγώ. Και ξέρεις τι;

Κουράστηκα. Κουράστηκα να προσπαθώ να σε αλλάξω μέσα από την απεριόριστη μου αγάπη. Κουράστηκα να προσπαθώ να σου αποδείξω ότι είμαι αρκετή και ότι μου αξίζει να αγαπηθώ. Κουράστηκα να προσπαθώ να χωρέσω στην ζωή σου ακόμα και όταν είναι πολύ στενάχωρα. Κουράστηκα να νιώθω μόνη μου, ενώ δεν είμαι. Κουράστηκα να προσπαθώ να κερδίσω την προσοχή σου. Κουράστηκα να νιώθω δεδομένη, κατώτερη, ανάξια αγάπης.

Ξέρεις κάτι; Κουράστηκα. Συνέχεια τα ίδια και τα ίδια. Απελπίστηκα. Συνέχεια να νιώθω ανεπαρκής. Συνέχεια να προσπαθώ για τα ίδια και τα ίδια. Αποτέλεσμα; Μηδέν. Μέλλον; Αβέβαιο.

Δεν ξέρω αν έχω άλλες αντοχές, ούτε άλλη υπομονή.

Μπορεί να φταίει που η ελπίδα σιγά σιγά μικραίνει και σε λίγο μάλλον θα είναι ανύπαρκτη.

Θέλω μια ευχάριστη αλλαγή και δεν ξέρω καν τι να κάνω για να την βρω.

Και η ζωή περνά και σε χαιρετάει.

Κάποιες φορές είσαι πολύ απασχολημένος και δεν την βλέπεις καν που σε χαιρετάει.

Μετά από πολλές φορές που δεν την έχεις δει να σε χαιρετάει, σου φωνάζει κιόλας.

Εκεί ξεκινάς και συνειδητοποιείς πόσες φορές έχεις χάσει. Πόσες φορές δεν την έχεις δει, δεν την έχεις χαιρετήσει.

Έπειτα κάθε φορά που βλέπεις την σκιά της χαιρετας πίσω πριν καν προλάβει να φωνάξει.

Και έτσι ο χαιρετισμός γίνεται συνήθεια.

Πλέον δεν χρειάζεται να σε χαιρετίσει για να χαιρετίσεις πίσω, ξεκινάς εσύ πρώτος.

Όμως κάποια στιγμή σταματά να σε χαιρετάει.

Εσύ δεν το συνειδητοποιείς. Είσαι τόσο απασχολημένος πάλι. Απλά χαιρετάς πίσω γιατί είναι μια συνήθεια. Δεν καταλαβαίνεις ότι κάτι έχει αλλάξει.

Ώσπου μια μέρα όχι απλά δεν σε χαιρετά, μα σου κάνει χειρονομίες. Εσύ δεν κοιτάς καν πια. Χαιρετάς πίσω με καλοσύνη. Υποθέτεις ακόμα ότι σε χαιρετά.

Μα τίποτα δεν είναι δεδομένο. Τίποτα δεν είναι σταθερό.

Πρώτα με απομάκρυνες απ' όλους και μετά με άφησες μόνη.

Απλά αυτό.

Θέλω τόσα να σου πω αλλά ειλικρινά δεν ξέρω από πού να αρχίσω. Είναι τόσα τα ανείπωτα λόγια. Φταίω αρκετά η αλήθεια είναι. Διαιώνισα την κατάσταση και κατά κάποιο τρόπο δημιούργησα μια σχέση ανάμεσα μας όχι και τόσο αληθινή.

Τα τραύματα μου φταίνε; Τα δικά σου; Ο Κάκος συνδυασμός τους; Δεν ξέρω.

Απλά κουράστηκα.

Κουράστηκα να δίνω εννιά και να δίνεις ένα για να φτάσουμε στο δέκα. Αυτός ο αγώνας δρόμου είναι άνισος από στην αρχή. Εσύ φτάνεις στο τέρμα χωρίς να έχεις κοπιάσει ιδιαίτερα ενώ εγώ δυσκολεύομαι να μιλήσω από τις απανωτές ανάσες. Καταλαβαίνεις;

Κουράστηκα να προσπαθώ να καταλάβω τι εννοείς χωρίς να το κάνω θέμα. Να ερμηνεύσω συμπεριφορές, να ερμηνεύσω πράξεις, να σε δικαιολογήσω. Μια φορά δικαιολόγησε και εσύ τον εαυτό σου.

Τώρα συνειδητοποιώ τι σημαίνει να βάζεις προτεραιότητα τον εαυτό σου. Βλέπω παντού την εγωκεντρικότητα σου. Σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας. Δικιά μου προτεραιότητα; Το μαζί. Πάλι παίζουμε σε διαφορετικά ταμπλό. Η επιτυχία του καθενός μας έχει άλλη έκφανση. Όταν δεν ταυτίζεται η έννοια του "χαρούμενου τέλους" δημιουργείται πρόβλημα. Εσύ είσαι ευχαριστημένος με ένα καλό αποτέλεσμα για σένα. Μέχρι εκεί φτάνεις. Εγώ θέλω καλό αποτέλεσμα για "μας".

Ίσως είναι δικό μου λάθος ότι πολλές φορές έβαλα πίσω το δικό μου "εγώ" για το "μαζί" ενώ εσύ δεν έκανες ποτέ το αντίστροφο.

Ξέρεις κάτι; Κάποιες φορές φτάνεις σε ένα σημείο που οι πράξεις μιλούν από μόνες τους και δεν έχεις να πεις πολλά περαιτέρω. Η απογοήτευση πια είναι έκδηλη και η κούραση από την τόση προσπάθεια επίσης είναι φανερή. Απλά λες ένα ακόμα παθητικό "ναι" από όλα αυτά που έχεις συνηθίσει.

Αυτό κάνω πλέον και εγώ.

Αλλά για πόσο ακόμα;

Για πόσο ακόμα θα είμαι ο μαλακας;

Ξέρω ότι ο έρωτας είναι ανιδιοτελής και όντως αυτό νιώθω για σένα. Αλλά μου το σκοτώνεις κάθε μέρα. Κάθε μέρα που σου δίνω τον εαυτό μου, μου τον επιστρέφεις άδειο. Έχω χάσει εμένα.

Ξέρω. Πάλι φταίω. Φταίω που σου έδωσα το δικαίωμα να έχεις τόσο δύναμη πάνω μου. Αλλά εγώ έτσι ζω τον έρωτα, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Έστω στην αρχή.

Δεν μετανιώνω για όσα έζησα απλά λυπάμαι που για άλλη μια φορά τελικά υπήρχε ταβάνι.

Μπορεί να είμαι άδικη, μπορεί να είναι αχάριστη, μπορεί να είμαι λίγη για σένα, μπορεί μπορεί μπορεί...

Άλλωστε αυτά τα πιστεύεις ήδη για μένα.

Αχ... Πόσο δεν με ξέρεις καθόλου.

Αν και αυτή η σκέψη είναι τελικά κάπως ανακουφιστική. Όταν δεν με ξέρεις πραγματικά, μπορώ πιο εύκολα να αποδεχτώ την απόρριψή σου.

Το περίεργο είναι πως αυτό δεν στο γράφω για να σου πω ότι χωρίζουμε.

Νιώθω ένα ψύχος. Σαν μια παύση. Σαν αδυναμία να αποδεχτώ την πραγματικότητα. Ξέρω. Αρνούμαι να δω όμως. Είναι άσχημο να μην είσαι μόνη αλλά να νιώθεις έτσι. Είναι περίπλοκο να πρέπει να ζητάς συνεχώς τα αυτονόητα. Οι δικές σου ανάγκες πάντα σε δεύτερη μοίρα.

Δεν βλέπεις ότι συμβιβάζεσαι με πολύ λιγότερα ή παρατείνεις τον χρόνο για να πάρεις την απόφαση του τέλους;

Ξέρεις ότι άμα πάρεις αυτήν την απόφαση δεν θα υπάρξει γυρισμός, αλλά ταυτόχρονα δεν θες να πάρεις αυτήν την απόφαση.

Απλά... Να... Απογοητεύομαι. Ποτέ δεν είμαι αρκετά καλή ή ποτέ δεν βρίσκω κάτι αρκετά καλό;

Θα ήθελα κάποια πράγματα να ήταν αυτονόητα, αλλά τώρα τίποτα δεν είναι. Πρέπει να μάχομαι και για αυτά. Αλλά γιατί πρέπει; Δεν πρέπει. Νομίζω ότι πρέπει. Τίποτα δεν πρέπει.

Νιώθω εγκλωβισμένη μέσα στο συναίσθημα μου. Δεν νομίζω ότι θα έπρεπε να νιώθω έτσι. Θα έπρεπε το συναίσθημα μου να μου δίνει φτερά και να με κάνει να νιώθω ελεύθερη.

Που έχω μπλέξει;

Θέλω τόσα να σου πω αλλά φοβάμαι. Φοβάμαι να στα πω μην εκτεθώ, μήπως δεν νιώθεις τα ίδια, μήπως τρομάξεις και άλλα τόσα κοινότυπα. Αφού δεν μπορώ να στα πω, θα τα γράψω, για να θυμάμαι, για να τα εκφράσω. Όταν είμαι μαζί σου σου νιώθω γαλήνη, ηρεμία, αγάπη, νιώθω ένα κύμα ενδορφινών να κατακλύζει το μέσα μου.

Μπορεί να φοβάμαι μην σε χάσω παραπάνω απ' ότι εσύ ή τουλάχιστον να τολμώ να το παραδεχτώ πιο άνετα από σένα.

Έχω πολλή αγάπη μέσα μου και θέλω να την δώσω με υγιή τρόπο.

Τι κάνεις όμως όταν η πολλή αγάπη ενοχλεί;

Τι κάνεις όταν δεν σου γυρίζεται τίποτα πίσω και αρχίζεις να αδειάζεις;

Τι γίνεται όμως όταν οι άλλοι θέλουν αγάπη με τοξικό τρόπο;

Μου λείπεις και ξέρω ότι δεν πρέπει να στο πω. Μου λείπεις κάθε λεπτό που περνώ μακριά σου. Μου λείπεις και δεν ξέρω τι κάνεις. Μου λείπεις και δεν ξέρω αν είσαι καλά. Μου λείπεις όταν δεν μιλάμε.

Δεν ξέρω αν σου λείπω και εγώ.

Είναι βασανιστήριο οι σκέψεις μου όταν δεν είσαι κοντά μου.

Δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ.