Najpotężniejszy jesteś w ciszy

Bycie samemu dla siebie pomaga, ale nie służy. Pomaga nauczyć się samotności, milczenia, indywidualnych wypadów na miasto które wcześniej były nie do pomyślenia. Jednak przez to zyskuje się czas na rozmyślenia nad sprawami których i tak nie da się zmienić. Wieczory stają się krótsze i chłodniejsze, pomino lata. Uśmiech znika z twarzy jakby miał nie wrócić.

Czy dwa lata wystarczą by o kimś zapomnieć? Nie. Da się odkochać i już nie tęsknić, uczucia uleciały, zostały wspomnienia, i to ironicznie tylko te dobre. Czy można wszystko na nowo, na nowo z kimś innym? Chcę mocno wierzyć że tak, wierze coraz mocniej.

Ponad dwa miesiące temu postanowiliśmy to skończyć, nie było łatwo zapomnieć. Dlaczego teraz dzwonisz i piszesz w nocy? Nie usłyszysz w moim głosie słów że u mnie wszystko dobrze i że sobie poradziłem, nie odebrałem bo nie umiem kłamać.

Czasem słowa są zbędnę, widzi się to w oczach które jak to mówią są "zwierciadłem duszy". Czasem rozmowa przez telefon jest lepsza od tej w cztery oczy, bo nie widać łez. Kiedy się zapatruje w te Twoje zielono niebieskie zwierciadła wiem co siedzi tam głębiej, wiem. Trudno jest tylko tę całą prawdę usłyszeć. Konfrontacja tego co w naszej głowie z rzeczywistością nie zawsze jest prosta, ale skoro życie bezlitośnie kazało wejść w etap dorosłość/odpowiedzialność trzeba nauczyć się z tym radzić. Jak już będę wiedział jak mam to zrobić będzie dobrze, bo na razie mój etap to chaos/mętlik/zagubienie.

Sprawiasz że wzlaruje nad chmury, gdy cie widzę nagle wszystko staje się proste, wystarczysz tylko ty, i kłopoty smutki obawy znikają. Ale wystarczy też tylko twoje jedno słowo i wszystko szaleje w mojej głowie, i znów to samo, wątpliwości strach rozczarowanie ból. Tego ci nie powiem i nie dam po sobie odczuć choć pewnie się domyślasz. Jak już lubisz "małego księcia" to do cholerny myśl i bierz mnie za tego pieprzonego Lisa albo Róże. Obiecuje sobie że ci to wszystko powiem, wypisze listę rzeczy którymi mnie krzywdzisz, stworze katalog słów zakazanych, oznajmnie co mnie denerwuje i co masz w sobie zmienić. I nie będę się już bał powiedzieć że cię kocham.

Spaliśmy razem, smialiśmy się razem, obojgu nam było dobrze, tobie i mi. Nie widzę Cie kilka dni i usycham, tęsknię, ale wiem że Ty też. Wiem co czuje, czuje mocno, i wiem że też czujesz coraz mocniej.

Kto zasługuje na szczęście i w jakim stopniu? Czy ja, zwykły szary, nie ciekawy bylejaki, też? Zastanawiam się bo tego szczęścia nie widzę, albo nie dostrzegam bo za bardzo szukam. Może jest dobrze tak jak jest i lepiej nie oczekiwać więcej, bo to co już jest może się popsuć i przestać być(a tego z pewnością byśmy nie chcieli)

Jeden telefon, jedna rozmowa i wszystko jakby przeszło, no prawie, katar pozostał.