alicja rosé

26 maja, godz. 14 (Pawilon Norwegii nr 1/E przed PKiN), zapraszam na spotkanie z norweską i ukraińską poezją na Targach Książki. Porozmawiam z Ainą Villanger o jej nowej książce "Onkel Arne og månen" (Wujek Arne i księżyc). Jest rok 1969. Człowiek leci na księżyc. Wujek Ainy Villanger - Arne marzył o księżycu. W tym samym roku odbiera sobie życie.

Zostawił po sobie pamiętnik snów, podstawę książki - obok wypisów kart pacjentów szpitala psychiatrycznego, w którym Arne przebywał, listów, almanachów i kilku wierszy, które Arne opublikował w lokalnej gazecie.

Podróż na księżyc łączy się z ostatnimi godzinami Arne, a sen o księżycu nadaje banalnej, czarnej jak noc śmierci świetlistą lekkość.

Niezwykła książka wierszy, empatyczna próba zrozumienia, jak to jest być innym człowiekiem o innych marzeniach. Podróż na księżyc, ale też podróż z Norwegii do Ameryki, która jawiła się Norwegom niczym księżyc. Samobójstwo jako temat tabu i próba jego odczarowania. Liryczny eksperyment zapisu szpitalnego leczenia psychiatrycznego. A na koniec Pieśń księżyca, który śpiewa:

nie, ja sam nie świecę odbijam tylko promienie słoneczne jakby w kącie lusterka lornetki, sprawdzając czy też jesteś samotny? mam złoto samotności dla wszystkich osamotnionych o krwawy księżycu! co dzień odnawiam się przeobrażając się w ciągu dnia tak zwanym ciałem trans jestem czasem cały, czasem w połowie z przodu pipka dziewczynki? z tyłu buzia chłopczyka jestem niebiańskim wcieleniem wiecznie zmieniającego się wzrostu i rozpadu

En écoutant sur ZOOM Ija Kiwa lire un poème sur la guerre

Hier nous avons écouté sur zoom Ija Kiwa

lire un poème à Kiev où les chapeaux dorés

des églises ne se cachaient pas dans les abris,

nous avons écouté chacun chez soi

à la maison, presque chacun, nous avons écouté,

et nous n’étions que des yeux comme si nous n’avions

rien de plus, rien que des yeux, comme si nous voulions

l’abriter de nos yeux avec lesquels nous avalions

chaque mot tandis qu’en arrière-plan brûlait Babi Yar,

mais la mémoire ne brûle pas, nous avons foi, la mémoire ne rouille pas,

la mémoire telle une taupe, attendra, en hibernation,

nous voulions tous, mille personnes sur zoom,

en deux mille yeux tenir au-dessus d’Ija

un parapluie d’air,

le bouclier de notre regard,

quand elle a cessé de lire, j’ai levé la tête,

sur la table il y avait un livre de la bibliothèque

La tentation d’exister de Cioran,

les collines tenaient Bergen sur leurs genoux,

les premiers crocus fleurissaient, tous

se réjouissaient du printemps.

Słuchając na zoomie, jak Ija Kiwa czyta wiersz o wojnie