Introspekcje by Alessia Valleni

Prowadzę kilka miejsc, które razem tworzą mój własny, wielowarstwowy świat. Każde z nich powstało z innej potrzeby: opowiedzenia siebie, przepracowania emocji, tworzenia historii, dzielenia się sztuką. To nie są przypadkowe zakładki. To etapy, w których zmieniałam się ja — i sposób, w jaki widziałam świat.

• Pieknakatastrofaa

Mój najstarszy blog. Tam narodziłam się jako thesuicidalone. To surowy pamiętnik ewolucji — od bólu, przez rozpady, aż do kształtowania świadomości. Miejsce, w którym zaczęło się wszystko.

• Hierarchia Antypatii

Zbiór wierszy. Ciemniejsze, intensywne, szczere do kości. Poezja, która nie udaje, że nie boli. Uporządkowany chaos uczuć.

• Bubblegum Dreamland

Mój lekki, luźny blog. Aktualizacje, przemyślenia, codzienność. Miejsce, gdzie nie trzeba być idealnym — wystarczy być.

• Introspekcje – Alessia Valleni

Refleksje psychologiczne. Analizy, świadomość, mechanizmy, opowieści o tym, jak działa wewnętrzny świat człowieka. Najdojrzalsza część tego, co tworzę.

• Portfolio – Galeria Emocji

Moje grafiki, postacie AI, projekty wizualne i koncepcje artystyczne. Emocje zapisane obrazem.

To wszystko razem to mapa mojej drogi: od przetrwania, przez rozumienie, aż po tworzenie.

Wejdź tam, gdzie najbardziej Cię ciągnie.

“We carry many worlds. Najpiękniejsze są te, które w końcu odważymy się pokazać.”

Alessia Valleni

Alessia Valleni

Oznacza to, że inaczej kochacie i macie całkiem różne postrzeganie świata.

Wasze reakcje są różne, wasze uczucia są różne.

Inaczej się komunikujecie i okazujecie emocje .

Mówienie gdzie i z kim jesteśmy/idziemy

Szczere rozmowy zamiast kłótni

Kłótnia nie jest powodem do zerwania

Wchodząc w związek musimy być świadomi tego, że nie zawsze jest kolorowo i są te gorsze dni

Obie strony starają się tak samo

Szczerość, lojalność, troska, miłość są podstawą i nie powinniśmy o nie prosić

Ktoś jeszcze żyje? Ostatnim razem, gdy postowałam natrafiłam na osoby, które obserwują udostępniane przeze mnie treści już od 2012 roku. Dopiero do mnie dociera, że już 13 lat jestem z Wami. A niektórzy z Was te 13 lat czytają moje wywody.

Powiedzcie mi, od kiedy przy mnie jesteście ❤️

Chcę, żebyś wiedziała coś ważnego. To, że czujesz „miłość” do kogoś, kto cię zranił, nie oznacza, że jesteś naiwna. Ani że nie masz granic. Ani że jesteś „uzależniona od dramy”. To oznacza, że przeżyłaś coś, co przestawiło sposób, w jaki twój system nerwowy interpretuje bliskość. W traumie uczysz się, że emocje są intensywne: raz czułość, raz ból. Raz obietnica, raz zawód. Raz ciche bezpieczeństwo, a za chwilę huk.

I wiesz, co robi twój mózg?

Łączy te skrajności w jedną wielką, magnetyczną więź. Nie dlatego, że to „miłość”. Ale dlatego, że twój organizm przyzwyczaił się do emocjonalnych wybuchów. To się nazywa traumatic bonding — więź zbudowana na napięciu i ulgi. A ulga po bólu działa jak nagroda. Jak coś, co przyciąga jeszcze mocniej.

Dlatego tęsknisz. Dlatego wracasz myślami. Dlatego trudno ci puścić. Nie dlatego, że ta osoba była twoją „drugą połówką”. Ale dlatego, że twój mózg nauczył się reagować na chaos jak na coś „prawdziwego”.

I chcę ci to powiedzieć spokojnie:

Ty nie tęsknisz za człowiekiem. Ty tęsknisz za intensywnością, do której zostałaś przywiązana. To bardzo ludzka, bardzo zrozumiała odpowiedź na ból. A nie żaden „błąd charakteru”. Można to uleczyć. Ale pierwszym krokiem jest zobaczenie prawdy: to nie była miłość — to było przywiązanie ubrudzone traumą.

1. Intensywność = mylona z miłością. Silne emocje po bólu dają „nagrodę”.

2. Cykl: ból → ulga → ból. Twój mózg łączy to w więź.

3. Tęsknisz za schematem, nie za osobą. Nawyk emocjonalny, nie uczucie.

4. Chaos wydaje się „prawdziwszy” niż spokój. To efekt traumy, nie wybór.

5. Zrozumienie = początek leczenia. To nie twoja wina — to neurobiologia przywiązania.