Bir İnsanın En Zayıf Yanı

Yorucu bir nesilsin 21.yy. İğrenç insanlarınla, iğrençsin. Senden düzgün bir şekilde çıkmaya çalıştıkça insanların içindeki kötülükte boğuluyorum. Nasıl bu kadar nefret dolu olabiliyor insan? Anlayamıyorum, nasıl birinin acı çığlıklarıyla zevk alabiliyor insan? Bu hayvan veya insan fark etmez. Doğanın kusursuz düzenine öyle bir kusur ekledik ki tüm kusursuzluk bu kusurun altında yok oluyor. Yoruldum gerçekten.

Tükenmiş hissediyorum. İnsanlar da dursa artık keşke...

İnsan, kortuğu şeyi cezalandırır.

Yoruldum. Koşmaktan, beklemekten, ulaşamamaktan...

İnsanı en çok bırakmak zorunda olduğuna veda etmek yoruyor.

İnsanların farklı yüzlerini gördükçe tiksiniyor insan, insan oluşundan. Bakın mesela ben az önce hiç görmediğim yüzler gördüm tanıdığımı düşündüğüm bedenlerde. Tiksiniyorum kendimden. Nasıl onlarla muhabbet ettim, güldüm diye. Nasıl onları sevdim mesela? Olmayın arkadaşlar böyle olmayın. İnsanlara insanlığını sorgulatıp kendisinden tiksindirmeyin.