Afaki

“Ve ben ne yapacağımı söyleyeyim” dedi. “Bu aç beyni ve yalnız ruhu doyuracağım. Özel olarak hiç biriniz umurumda değilsiniz” diye devam etti. “Bu benim hayatım ve hep öyle kalacak. Onu nasıl yaşayacağım, hayallerim, korkularım ya da gönlümün içindekiler, bunların sizinle bir ilgisi yok. Aynısını size de tavsiye ederim” dedi, alaycı bir şekilde gülümseyerek; “Eğer yeterince şanslı ve güçlü olursanız, dünya oyuncaklarından vazgeçmenizi öneririm.” “Kendini bil, en azından kendinle tanışmak için yola çık, adım at, bağır, bir şey yap.” 

Varolmanın sıkıntısını atlacak kadar vakit geçirdiğimi sanıyordum yeryüzünde, düşüncelerimin yükünü kelimelere yüklediğimde kiminin bal kiminin zehir olduğunu fark etmem uzun sürmedi, bal kimde kaldı zehir kimde bilmiyorum ama şimdi geç kalan hasatın meyveleri arasında yolumu bulmaya çalışıyorum. Her zaman her şeyi estetik söylemlerle anlatma çabam, bazen büyük bir yanılgıymış gibi geliyor. Sınırlarını keşfe çıktığım coğrafyada kendimi arayacağım hiç aklıma gelmezdi. Bizim eskilerin bir deyişi geldi aklıma; bir köpeğin başını okşayarak sevdiğin gibi bir çakalın başını okşayamazsın, hindir o.

Bir mekân ikiye ayrılır: iç ve dış. Mekânın içi olarak tanımlanan alan bir dışlamayı barındırır. En yalın anlamıyla dış denilen alanı dışlar. Dış denilen alansa başka bir mekânın içidir. Kısacası mekân belirsizliğin ifadesidir.