Zeytin Dalına Tutunan Kadın

Bugün fıstık yeşili,

İçimde açılan bir pencere gibi.

Hafif bir rüzgâr giriyor içeri,

ve ben ilk kez üşümüyorum.

Bugün büyük şeyler değil,

küçük umutlar yeter bana.

Bir gülümseme,

bir ihtimal,

bir yeniden başlama hissi.

Ve biliyorum,

en çok da fıstık yeşili,

Kendime uzak düşmüşüm meğer,

Kendim olmayı unutmuşum

İçerde bir yerlerde hatırlamayı bekler,

Duygular ,ben kendim.

Bir ses,bir gülüş,bir şarkı belki,

Yavaş yavaş içlerine doğru sızar.

Başlar uyanış.

Düşünmeden konuştuğunda,

Yanlış mı acaba demediğinde,

Korkmadan attığında kahkahani,

Sevdiklerini ağırladığında hesap vermeden,

Yorgunsundur ama mutlu,

Umutlu , özgür, neşeli.

İçin kıpır kıpır.

Birden o coşkunun anlamı ,

Kendini buldun demek,

Kendin gibi hissetmek,kendin gibi davranmak.

Gülüyorum hatırladığımda,

Eskiden ağladıklarıma.

Zaman şaşırtıcı, kuşkucu,

İnanmadıklarım bugün yanımda,

İnandıklarım dağın ardında,

Kimin umrunda .

Herkes iyi olsun yerinde,

Yeri olan yerleşsin yerine,

Olmayanin sonu,

Kimin umurunda.

Dertlere derman için ,

Kolları sıvadı mı yine,

Yok yok artık o dertler,

Bir sayfanın kenarında durur gibi

okursun dünyayı,

acele etmeden.

Tencerenin başında kaynayan

yalnızca yemek değildir;

içinde biriken günlerdir,

söylenmeyenler,

sonra biraz tuz, biraz sabır.

Samimi bir ses yeter

ısınman için,

gerçek bir gülüş.

Huzur dersin,

adı konmamış bir dua gibi.

Çocukların geçer aklından,

omzuna konan kuşlar gibi

hafifletir seni.

Takdir edilmek…

olursa güzel, olmazsa da

sen yine sensin.

Önce susarsın.

İçinde evirir çevirirsin acıyı,

sindirilmeden çıkmaz ağzından kelime.

Sonra konuşursun,

yerli yerinde,

kırmadan.

Kimse bilmez,

ama sen bilirsin

ince yerlerinden hayatın.

Hayat bazen yorar seni,

Ama kopmazsın,

taşırsın.

Çünkü sen bırakmayı değil

tutmayı öğrenmişsin.

Ve şimdi

bir eşikte duruyorsun:

bir yanında alışılmış yaralar,

öbür yanında

çocuklarınla ilgili güzel haberler,

kendin için

henüz adı konmamış bir başlangıç.

Sen

sessiz bir güçsün.

Bağırmadan var olan,

Geri döndüm,

Şehir yerli yerinde,

Ben biraz daha hafif.

Dost sesleri doldurdu boşlukları,

Kahkahalar sildi tozu geçmişin.

Anladım:

Bazı hatıralar kapanmaz

Ama artık kanamaz.

Bugün dünden arınmış bir gün,

Yarın daha temiz.

Bu şehirde

Yeniden başlıyorum,

Ne güzel baktı gözlerimin içine,

O simsiyah gözleri ile .

Sevgi vardı derinden,

Sarıp sarmalayan.

Aşk vardı sözlerinde,

En güzeli,en derininden.

Hiç gitmesin desem,

Bitermiydi sevgisi,

Özgür bırakmak mıydı,

Bir de sanki zamanlaması çok doğru oldu.Hayatımda yeni bir dönem yeni başlangıçlar,eskiyi geri de bırakma , geçmişle barışma çabasıyla mücadele ederken ilaç gibi geldi bu kitap.Eski Tuba'yı da buralarda bırakıp ama ona küsmeden vedalaşsam derken.

" nasip zamana esirdir " yazıyordu bir sayfasında Hah dedim zamanı geldi yeni başlangıçların.

Sonra başka bir yerde " öfkenin haklılığı diye bir şey yoktur " diyordu.

Öfkemde haklılık aramadım ben de o zamanki seçimim dedim bu cümleden sonra.

Bir yerde diyordu ki "sevdiğin şeyleri yapacaksın ,ertelemeyeceksin her an keyif ,sevgi ve neşe hissetmek can'a borcun " ...

Can'a yani canıma borcumu ödemek üzere yeni yaşım yeni yaşamım bekle beni.

Bugün hem canlıyım hem yorgun.

Altta sarı var capcanlı,

Üstünde griler yeşiller küflü,

Zaman üzerimden geçti.

Biraz eskimiş gibi,

Ne tam üzgünüm,ne tam neşeli.

Diyecektim ki sana sen sakın yapma,ben çocuklarını bile aynı kelimelerle sevmezken.

Diyecektim ki sana söylenen iyi ki herkes içinmiş.

Diyecektim ki sana iki yarım bir tam etmezmiş.

Diyecektim ki sana yaşattığını yaşamadan gidilmezmiş.

Diyecektim ki sana anlayış bir yere kadarmış.

Diyecektim ki sana yaşanan herşey dersmiş,

Okumasını bilene.

Ne güzel şey sevildiğini bilmek.

Ne güzel şey tarifsiz sevmek.

Çok güzelmiş çocukluğum,

Pek güzelmiş gençliğim.

Ne vakit büyüdük bu kadar,

Her yerde keder.

Yine uzun bir gece,

Düşünceler daldan dala.

Bir 90'lardayım,

Bir bakmışsın dün.

Yureğimdeki kocaman hüzün.

Düşünceler yıldan yıla.

Otuz yıl bir o yana,

Bir bu yana.

Ağırlaşmış başım,

Bakışlarım derin,

Gözlerim yorgun.

Telefon çaldı diğer ucundaki ses dedi ki,

Benimle evlenirmisin?

Mevsimlerden kıştı,aylardan Ocak

Ayın onüçü, yıl 2004,

Isındı içimiz sanki bahar,

Yaşandı bazen güz,bazen yaz,

Bazen kasırga,bazen bahar.

Sonra dedim ki bitsin,

Mevsimlerden kıştı, aylardan Ocak

Ayın onüçü ,yıl 2021

Bitsin dedi o da.

Üşüdü içimiz,

Bitti.