(𝐧𝐢𝐞)

Zapraszam Cię serdecznie na mój pogrzeb. Datę podam jak się zdecyduje, pozdrawiam.

Kurwa, znowu to robię.

Regularnie upuszczam krew z nadgarstków wierząc w skuteczność średniowiecznej medycyny.

Dlaczego wciąż mam wrażenie, że umieranie boli mniej niż oddychanie?

Dzieci 'z potencjałem' zawsze kończą w grobie za szybko.

Tonąc chwytam się brzytwy, choć wokół pełno szalup. Na ratunek jednak nie zasługuję.

nie spodziewałam się, że mogę jeszcze odczuwać taki ból. nie po tym, czego już doświadczyłam. mimo to, życie lubi zaskakiwać. szkoda, że nigdy nie pozytywnie.

ból złamanego serca uświadomił mi, że jednak mam serce. że mogę coś czuć. jeszcze nie wiem czy ta myśl mi się podoba czy przeciwnie - to nowe uczucie, czuć coś więcej niż pustkę w piersi

Mnę w dłoniach kolejny list pożegnalny. Który to już? 5? Nie istotne. Wiem przecież, że zanim się odważę, napiszę ich jeszcze przynajmniej dwa razy tyle. Bo jestem tylko tchórzem podczas wiecznej ucieczki od problemów.

z życiem jest trochę jak ze spadaniem. skaczesz sam lub cię spychają. ze spadochronem lub bez. z krawężnika lub klifu.

wiesz mamo, dlaczego moja średnia nie jest już wyższa niż 5,50? wiesz dlaczego ciągle siedzę w pokoju lub poza domem? wiesz dlaczego ciągle cię zawodzę? ja wiem. i ty też to wiesz, choć z całych sił starasz się to wyprzeć ze swojego umysłu. ciągle mi powtarzasz, że ty byłaś silniejsza. że przejmuję się gównami i nie patrzę realnie w przyszłość. ale mamo, dla mnie nie ma przyszłości...

bo na tumblra nie wracają tylko ci, którym udało się zabić.

chyba tu wracam. chyba. jeszcze nie zdecydowałam. ciągle tu wracam. wszyscy wracamy.

to że jeszcze żyję to jakiś jebany cud. jak dobrze ze żaden cud nie trwa wiecznie i przy dobrych wiatrach nie dożyję października. przy złych - 2022 roku.