Im starszy jesteś, tym bardziej zdajesz sobie sprawę, że nie chcesz mieć niepotrzebnych dramatów lub wyczerpujących konfliktów, po prostu chcesz mieć miejsce, w którym można poczuć spokój lub ludzi, którzy go generują.

Mówili mi „będziemy się z tego śmiać”, chociaż jeszcze nie doczekałam się tego dnia.

“Dotknąłeś mnie i nagle stałam się liliowym niebem A Ty stwierdziłeś, że fiolet po prostu nie jest dla Ciebie”

Całkowicie ujął mnie swoim spokojem i opanowaniem. Roztaczał spokój wokół siebie, ale przede wszystkim we mnie, z delikatnością oswajając moje demony. Nie było szaleństwa i urywania głów z nadmiaru bodźców. Nie było plątaniny skrajnych, obezwładniających emocji. Nie było wszystkiego tego, w czym wcześniej rozpaczliwie szukałam stabilizacji, a co nie miało najmniejszych szans mi jej dać. Tutaj było inaczej. Nie było wątpliwości, niedopowiedzeń i niepewności. Nie było wahań i zdań zmienianych z dnia na dzień. Była uczciwość, pewność i stabilizacja. Była czysta, ludzka troska. Były śniadania, obiady i kolacje. Były ciepłe, spokojnie przespane noce. Było pełne wsparcie i niezawahana obecność. Były zawsze odbierane telefony. Były jasne, całkowicie klarowne komunikaty. Przejrzyste i czyste intencje. Była spokojnie tocząca się, coraz bardziej wspólna codzienność. Było w końcu tak, że się nie bałam. Było w końcu tak, że całkowicie bezpiecznie odsłaniałam swoje kolejne fragmenty. Było tak, że ukrywając się w jego ramionach, nie bałam się, że jutro to on ukryje się przede mną. Było tak, że do snu tulił mnie jego głos, śpiewający w mojej głowie ochronne mantry. Było tak, jak dotychczas nie było mi nigdzie indziej. Było tak, jak potrzebowałam. Było spokojnie. Było pewnie.

“Nie po to pokazywałem Ci mój świat, by łatwiej Ci było go zniszczyć.”