Erkek kadına dedi ki: - Seni seviyorum, ama nasıl? avuçlarımda camdan bir parça gibi kalbimi sıkıp parmaklarımı kanatarak kırasıya, çıldırasıya... Erkek kadına dedi ki: - Seni seviyorum, ama nasıl? kilometrelerce derin, kilometrelerce dümdüz, yüzde yüz, yüzde bin beşyüz yüzde hudutsuz kere yüz... Kadın erkeğe dedi ki: - Baktım dudağımla, yüreğimle, kafamla; severek, korkarak, eğilerek, dudağına, yüreğine, kafana. Şimdi ne söylüyorsam karanlıkta bir fısıltı gibi sen öğrettin bana... Ve artık biliyorum: Toprağın Yüzü güneşli bir ana gibi En son, en güzel çocuğunu emzirdiğini... Fakat neyleyim saçlarım dolanmış ölmekte olanın parmaklarına başımı kurtarmam kâbil değil! Sen yürümelisin, yeni doğan çocuğun gözlerine bakarak... Sen yürümelisin, beni bırakarak... Kadın sustu. SARILDILAR Bir kitap düştü yere... Kapandı bir pencere... AYRILDILAR...

Yanık bir ağıda döner bulutlar

şimdi ben

yüzümü hangi suya tutsam

yüzümü sürsem hangi taşa

bir ırmaktır

yüzün yüzüme eklemlenir

hangi suya baksam su senlenir

su senlenir

suyun kulağına seni fısıldasam.

desem ki suyun kulağına

benekli bir ceylana döner

kaldırımlar ilk yağmurda

çiçek kavmi dirilir.

böcekler mi onlar kuşlar için birer lokma

ben gizli bir dil fark ettim taşın susuşunda

dağın mı gibi yerinde duruşunda

kökleri kaşınan ağaçlar, yürümek için

geceleyin yıldızların bana göz kırpışında

Allah sığınacak en büyük gözdür oysa

ve olur da

desem ki

harlı alevin içinde bir bağ var

desem ki suyun kalbi alevin yüreği kadar

senin gözünden kalkan kırlangıçlar va hayfa

desem ki

gözünün göğünde masmavi bir hayat var

yanık bir ağıda döner bulutlar

ah yanık bir ağıda döner bulutlar.

Günler, aylar ya da yıllar sonra onu unutmaktan korkmuyor değildim. eninde sonunda bu oldu, ne korku ne de anımsandığında eksikliğini hissetmek kaldı içimde.

En çok aklıma gelen sözlerden biri “her şey oluyor, her şey bitiyor bir yerde” oluyor. Bazen düşünüyorum da salon etkinliklerinde yani tiyatro, sinema ve konser salonları gibi yerlerde boş koltuklar görüyorum,  o boş koltukları sadece tek ve çift olarak görüyorum artık. Hele ki dolu bir salonun ortasındaki boş koltukları artık daha iyi anlıyorum. Erkenden alınmış çok kıyak koltuklar, sahneyi tam ortadan ve mükemmel uzaklıkta gören koltuklar, günü gelmeden bitmiş sevdaların enkazı koltuklar.

İnsanlar acaba hiç düşünüyorlar mı, büyük bir iştahla arkalarda kalan insanlar tarafından gözlenen ve başlama saatine doğru umarsızca kapılmayı beklenen boş koltukları? Bir kez düşünüyorlar mı “kimlerdi?" diye, hiç akıllarından geçiyor muydu? 

...

Ben deniz üstünde, rüzgâr önünde Ben sevda içinde, tatlı türküde İnişte, yokuşta, ekmek parasında

...

göğüs kafesim isyan ediyor ve ciğerlerime amansız bir sorguda işkence ediyor.

tepenin birinden ovayı izlemek,

çayırlarda uzanıp bulutları seyretmek,

akarsuyun kıyısından elimi ona tutmak,

her zaman özlem duyup,

içe akıyor yaşlar durgun zamanda

pamukçuklardan yanakların hafızamda

bir boşluk yaratıyor

durgun zamanlar da, yaşlar da

dağılıyor rüzgarda. 

 Keşke ben de bunu başarabilsem.

Kendime yaşattığım bu acıdan ayrılabilsem.

Unutabilsem seni.