Camın kenarına oturmuş, dışarıya bakıyordum. Yağmur bir süredir dinmeden yağıyordu. Damlalar cama çarpıp aşağıya doğru ince yollar çiziyor, birbirlerine karışıp büyüyor, sonra kayıp gidiyorlardı. Onları izlemek bana çocukluğumu hatırlatıyordu. Küçükken de böyle günlerde annemle oturur, camdaki damlaların hangisinin daha hızlı ineceğine dair yarış tutardık. Ben genellikle kaybederdim ama umurumda olmazdı. Önemli olan onun yanında olmak, elinin sıcaklığını hissetmekti. Şimdi o yok, ben yalnızım ve dışarıda hâlâ aynı yağmur yağıyor.

Sokakta kimse görünmüyordu. Yalnızca karşı apartmanın önünde bir adam, şemsiyesini açmaya çalışıyordu. Rüzgâr şemsiyeyi ters çevirmiş, adam onu düzeltmek için uğraşıp duruyordu. Bir an gülümsedim. İnsanın hayatı da böyle değil miydi, diye düşündüm. Elimizdeki şemsiyeyi ne kadar sıkı tutsak da rüzgâr çoğu zaman kendi bildiğini okuyordu. Çayım soğumuştu ama içmeye üşendim. Bardağı iki elimle sardım, sıcaklığı kalmamış olsa da alışkanlıktan tuttum.

Yağmurlu havalar insanı geçmişe götürüyordu. Yapmadıklarımı, söyleyemediklerimi, gitmediğim yolları düşünüyordum. Belki de yağmurun en güzel yanı buydu, bize durup düşünmek için bir bahane sunması. Telefonum titredi. Ekranında sevdiğim kadının adı yazıyordu. Eve doğru yola çıktığını, birazdan geleceğini söylüyordu. İçimde küçük bir ısınma oldu. Demek ki bu ıslak ve gri günün sonunda beni bekleyen sıcak bir kucak vardı.

Ali işten döndüğünde eve girecek gücü kalmamıştı, o yüzden koridorun ucundaki pencerenin önünde durdu. Aşağıda cadde ıslaktı, arabaların farları asfaltta uzayıp kısalan sarı lekeler bırakıyordu. Cama yağmur damlaları vuruyor, biriktikçe ağırlaşıp aşağı kayıyordu. Parmağını cama değdirdi. Soğuktu. Dışarıda kalan dünyayla arasında ince bir buğu vardı; nefesiyle büyüyen, biraz sonra kendiliğinden dağılan bir sis. Bir çocuk gibi üstüne yazı yazmak istedi ama vazgeçti. Yazacak bir şey bulamadı.

Sokakta bir kadın, şemsiyesini kapatmadan bir dükkânın saçağı altına sığındı. Telefonuna bakıyordu, sonra saatine, sonra caddenin başına doğru. Birini bekliyor olmalıydı. Ali onu izlerken kendi bekleyişlerini hatırladı. Yıllar önce, tıpkı böyle bir yağmurda, bir kafenin camekânı ardında Selin'i beklerdi. Hep gecikirdi ama geldiğinde saçları ıslak, yanakları kızarmış, gülerek içeri dalardı. O gülüşü hatırlamak şimdi göğsünde tuhaf bir ağırlık bırakıyordu. Selin gideli çok olmuştu. Kavga etmemişlerdi, bağırmamışlardı; sadece bir gün konuşacak bir şeyleri kalmadığını fark etmişlerdi. Belki de kalmamış değildi, söylemeye üşenmişlerdi. Ali bunu hâlâ çözememişti. İnsan bir şeyi neden söylemezdi ki dururken.

Camdaki damlalardan biri yavaşça yolunu buldu; iki üç küçük damlayı da yanına alarak aşağı süzüldü, pencerenin alt kenarında kayboldu. Ali onu sonuna kadar izledi. Böyle şeyleri izlemek son zamanlarda onu dinlendiriyordu. Karmaşık değildi, bir sonu vardı, tahmin edilebilirdi. Aşağıda kadın başını kaldırdı. Caddenin başından biri geliyordu; koşar adım, ceketini başına siper etmişti. Kadın gülümsedi; o gülümseyişi Ali bu mesafeden bile gördü. Adam yanına vardığında bir an durdular, sonra birlikte yürüdüler; aynı şemsiyenin altında, omuzları birbirine değerek. Yağmur ikisini de yarı yarıya ıslatıyordu, umursamıyorlardı.

Ali onların ardından, köşeyi dönüp kaybolana kadar baktı. Sonra cam yine boştu; sadece damlalar, ıslak asfalt ve solup açan farlar vardı. İçini çekti. Bir zamanlar o da o adamdı, birinin başını kaldırıp gülümsediği kişi. Şimdi camın bu tarafındaydı; kuru ve yalnızdı ama nedense dışarıda kalanları kıskanmıyordu. Sadece hatırlıyordu. Hatırlamak da bir şeydi, belki de tek kalan şey. Cebinden telefonunu çıkardı. Rehberde bir süre gezindi, parmağı Selin'in isminde durdu. Ne yazacağını bilmiyordu. Belki sadece yağmur yağdığını, camdan baktığını, aklına geldiğini yazardı. Belki bunlar ona aptalca gelirdi. Belki hiç cevap vermezdi. Telefonu tekrar cebine koydu. Yazmadı ama silmedi de.